Χτυπήθηκε ο "Στόλος της Ελευθερίας" από το ισραηλινό κράτος

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Οι στιγμές της βίαιης επέμβασης των Ισραηλινών από αέρος και θαλάσσης:



Edit: 13.30
Σύμφωνα με το "Κανάλι 10" του Ισραήλ, 19 είναι οι νεκροί και 26 οι τραυματίες από την επίθεση των Ισραηλινών στον "Στόλο της Ελευθερίας". Έφτασε το πρώτο πλοίο στο λιμάνι της Ashdod. Εδώ μπορείτε να δείτε φωτογραφία της φυλακής στο Ashdod όπου και θα μεταφερθούν οι αιχμάλωτοι ακτιβιστές και το εκπονημένο σχέδιο του κράτους του Ισραήλ.

http://video.cnnturk.com/2010/haber/5/31/israil-yardim-gemisini-nasil-taciz-etti

Το ενδεικτικό βίντεο από την επιβίβαση Ισραηλινών κομάντο στο καράβι "Mavi Marmara" είναι από το CNN TURK

Η επίθεση από το ισραηλινό κράτος πραγματοποιήθηκε 80 ναυτικά μίλια έξω από το λιμάνι της Γάζας, στα διεθνή χωρικά ύδατα, στις 4.50 τα ξημερώματα της Δευτέρας. Ισραηλινοί κομάντος κατέβηκαν με σκοινιά στο καράβι "Mavi Marmara" και ξεκίνησαν την επίθεσή τους. Σύμφωνα με το ισραηλινό κράτος 10 ακτιβιστές σκοτώθηκαν, ενώ το Αλ Τζαζίρα κάνει λόγο για 16 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Επίθεση δέχτηκαν και τα πλοία "Σφενδόνη", "Ελεύθερη Μεσόγειος" και Challenger 1 όταν προσεγγίστηκαν από φουσκωτά του ισραηλινού στόλου και κομάντος επιβιβάστηκαν σε αυτά.



Το βίντεο είναι από το αγγλικό Αλ Τζαζίρα, λίγο πριν διακοπεί οριστικά η σύνδεση.

Οι επιβάτες των πλοίων θεωρούνται ήδη αιχμάλωτοι του ισραηλινού κράτους. Σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες οι περίπου 700 αιχμάλωτοι μεταφέρονται στις ειδικά κατασκευασμένες για την περίσταση φυλακές στην πόλη Ashdod λίγα χιλιόμετρα από τα βόρεια σύνορα της Γάζας -και όχι στη Χάιφα- μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι 15 από τους 16 νεκρούς είναι κατά πάσα πιθανότητα τουρκικής καταγωγής.



Το βίντεο είναι από την "Hurrijet"


Περισσότερη ενημέρωση:
http://www.thepressproject.gr/
http://www.shiptogaza.gr/
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1177308
http://english.aljazeera.net/
http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=2924&pos=6&cat_id=66
http://www.guardian.co.uk/world/blog/2010/may/31/israel-troops-gaza-ships
http://www.imemc.org/

24ωρη απεργία στο «Tele Time» του Ρέστη, ασφυκτιούν οι εργαζόμενοι στην περιφέρεια

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

* Με την απόλυση πέντε δημοσιογράφων σε λιγότερο από δύο μήνες προσπαθεί να «εξυγιάνει» τον τηλεοπτικό σταθμό «Tele Time» της Πάτρας ο εφοπλιστής Βίκτωρας Ρέστης, βασικός μέτοχος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη που, κατά τα λοιπά, ανήκει στο εφοπλιστικό λόμπι που τελευταία απλώνει τα πλοκάμια του στο χώρο των ΜΜΕ, αγοράζοντας ποσοστά ακόμη και από ανταγωνιστικά εκδοτικά συγκροτήματα.

Έπειτα από συνέλευση των εργαζομένων στο «Tele Time», την Τρίτη 25 Μαΐου, αποφασίστηκε, ως πρώτη κίνηση, η κήρυξη 24ωρης απεργίας σήμερα με αίτημα την άμεση επαναπρόσληψη των συναδέλφων και το πάγωμα των απολύσεων.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου – Ηπείρου – Νήσων (ΕΣΗΕΠΗΝ) καταγγέλλει ως παράνομη, καταχρηστική και άδικη την απόλυση των συναδέλφων με το πρόσχημα της περικοπής δαπανών και της οικονομικής κρίσης. Σε σχετική ανακοίνωση αναφέρει:

«Το μπαράζ απολύσεων στο Tele Time και η επιθετική αποψίλωση προσωπικού, σ’ ένα μέσο ενημέρωσης που ελέγχεται από τον μεγάλης οικονομικής επιφάνειας εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη, αποτυπώνει περίτρανα την τακτική της εργοδοσίας που επιχειρεί παντοιοτρόπως να μετακυλήσει τις συνέπειες της κρίσης στους εργαζόμενους, με απολύσεις, μειώσεις μισθών και εντατικοποίηση της εργασίας.

Παράλληλα, το κλίμα τρομοκρατίας που επιχειρείται να εγκατασταθεί στους εργασιακούς χώρους, με απειλές απολύσεων, σιωπηρή κατάργηση της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και πλήρη καταστρατήγηση θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων φέρει προ των ευθυνών τους και τα ελεγκτικά όργανα της Πολιτείας, καθώς προκύπτουν κατάφωρες παραβάσεις και αδικήματα.

Ο κ. Βίκτωρας Ρέστης, ιδιοκτήτης του «Tele Time», έδωσε το πράσινο φως ώστε να μείνουν άνεργοι πέντε δημοσιογράφοι που επί σειρά ετών προσέφεραν, έναντι κατά κανόνα χαμηλών αμοιβών, στην ειδησεογραφική αναβάθμιση του σταθμού και στην αύξηση της τηλεθέασης, άρα και των εσόδων. Αυτό είναι το νέο ήθος και ύφος που θέλει να εγκαταστήσει στον χώρο των μέσων ενημέρωσης ο κ. Ρέστης;»

* Θυμάστε την ιστορική εφημερίδα «ΗΜΕΡΑ των Πατρών» του μεγαλοεπιχειρηματία Θ. Καμπέρου που έκλεισε τον περασμένο Οκτώβρη με αιφνιδιαστική απόφαση του ιδιοκτήτη την επομένη 24ωρης απεργίας των εργαζόμενων και αφού τους είχε απειλήσει ανοιχτά ότι θα το πράξει εάν απεργήσουν;

Εξι μήνες μετά οι 30 περίπου εργαζόμενοι της εφημερίδας παραμένουν απλήρωτοι, καθώς δεν τους έχουν καταβληθεί αποζημιώσεις και δεδουλευμένα μηνών. Παρά τις δεσμεύσεις του ιδιοκτήτη στην τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας καμιά δεν ίσχυσε, ενώ στην τελευταία πρόσκληση του υπουργείου δεν εμφανίστηκε καν εκπρόσωπός του. Για το θέμα κωφεύει ο αρμόδιος υπουργός, Ανδρέας Λοβέρδος, μη ανταποκρινόμενος σε σχετικές επιστολές της ΕΣΗΕΠΗΝ.

* Αλλά, μήπως θυμάστε και την εφημερίδα «Αιολικά Νέα» οι εκδότες της οποίας (Γιώργος και Τζούντυ Κονδυλούδη) την έκλεισαν τον Φεβρουάριο με αιτιολογικό ότι «με το υπάρχον προσωπικό δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί η έκδοσή της με την εγκυρότητα και τη γνωστή σε όλους ποιότητα που τη χαρακτηρίζει εδώ και 20 χρόνια»;

Λίγες μέρες πριν, ο διευθυντής είχε καλέσει σε σύσκεψη τους εργαζόμενους και τους ανακοίνωσε πως αν όσοι επιμένουν να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας δεν υποχωρήσουν, θα κλείσει την εφημερίδα.

Σήμερα, οι πρώην εργαζόμενοι της εφημερίδας είναι αποκλεισμένοι από την είσπραξη του επιδόματος ανεργίας. Ο λόγος είναι ότι ο εργοδότης Γιώργος Κονδυλούδης, στην προσπάθειά του να δημιουργήσει ποινική δικαστική εκκρεμότητα ανάμεσα στις δύο πλευρές, έλαβε αφορμή από τετρασέλιδη έντυπη ενημερωτική έκδοση που εξέδωσαν οι εργαζόμενοι για τη δημοσιοποίηση και τη δικαίωση της προσπάθειάς τους και κατέθεσε εναντίον τους μηνυτήρια αναφορά για συκοφαντική δυσφήμιση δια του τύπου με ευφάνταστα συμπεράσματα που ο ίδιος συνήγε και υποτιθέμενα αδικήματα που υποστηρίζει ότι διαπράχθηκαν.

Τι κι αν, σχετικά με τη μηνυτήρια αυτή αναφορά, δεν έχει ασκηθεί μέχρι και της παρούσης καμία ποινική δίωξη εναντίον των μηνυθέντων για το εν λόγω αδίκημα ούτε και για κανένα άλλο. Αν και οι απολυμένοι συνάδελφοι έχουν καταγραφεί στα Μητρώα Ανέργων του ΟΑΕΔ, πράγμα που σημαίνει ότι αναγνωρίζονται ως άνεργοι, δεν τους επιδικάζεται το επίδομα που από το νόμο δικαιούνται οι άνεργοι! Οι εργαζόμενοι δεν διαθέτουν άλλους πόρους και αυτή η κατάσταση εγκυμονεί γι’ αυτούς κίνδυνο βιοπορισμού.

* Σε συνέλευση τη Δευτέρα 31 Μαΐου προχωρούν οι εργαζόμενοι στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης (TV 100) έπειτα από αυθαίρετη απόφαση της Διοίκησης να κόψει αναδρομικά τους μισθούς. Η απόφαση καταστρατηγεί τη Σύμβαση Εργασίας, που υπέγραψε με την Ενωση Τεχνικών Βορείου Ελλάδας.

Η Διοίκηση του TV 100 αποφάσισε την περικοπή των συμφωνηθέντων με την ΕΤΙΤΒΕ μισθών των τεχνικών της που εργάζονται στο τηλεοπτικό σταθμό κατά 7% αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου του 2010 και κατά 3% από 1ης Ιουνίου. Επιπλέον, ζήτησε την επιστροφή του 30% του Δώρου που τους καταβλήθηκε το Πάσχα και ανακοίνωσε ότι το επίδομα της άδειάς τους θα είναι 250€ και το Δώρο των Χριστουγέννων θα είναι 500€.

Στα «ψιλά» έως ανύπαρκτη η απεργία στα πρωτοσέλιδα (για την ενημέρωση, ρε γαμώτο)

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Το ξεκίνησαν οι επιφανείς συνδικαλιστές Σόμπολος και Τσαλαπάτης, το αγκάλιασαν οι μεγαλοδημοσιογράφοι, το διαιώνισαν οι επιχειρηματίες - ιδιοκτήτες των ΜΜΕ και, τελικά, το υπερασπίστηκαν με την υπογραφή τους ακόμη και αριστεροί δημοσιογράφοι.

Ποιο ήταν το διακύβευμα; Στο όνομα της περιβόητης ενημέρωσης, οι δημοσιογράφοι και γενικότερα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν πρέπει να απεργούν μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, προκειμένου να καλύπτουν τις εργασιακές κινητοποιήσεις, όπως επιβάλλει ο ρόλος τους, αυτός της απρόσκοπτης και συνεχούς ενημέρωσης.

Δεν χρειαζόταν το αίτημα της ΓΣΕΕ προς την ΕΣΗΕΑ που ζητούσε την απεργοσπασία των δημοσιογράφων στη γενική απεργία της περασμένης Πέμπτης, «για την πλήρη ενημέρωση της κοινής γνώμης», και το προσκύνημά του από τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων για να διαφανεί η σκοπιμότητα της εξαίρεσης των εργαζομένων στα ΜΜΕ από την 24ωρη γενική απεργία.

Ένα γρήγορο περιδιάβασμα των πρωτοσέλιδων στις εφημερίδες της επόμενης μέρας (21/5) είναι ενδεικτικό των σκοπιμοτήτων αυτής της ανελέητης προπαγανδιστικής τακτικής, αφού η γενική απεργία όχι μόνο δεν έγινε κεντρικό θέμα στο πρωτοσέλιδο έστω και μίας εφημερίδας, αλλά αντίθετα περιφρονήθηκε παντελώς σε κάποιες, ενώ σε άλλες διαστρεβλώθηκε ή πέρασε στα «ψιλά».

Από τα 7 θέματα του πρωτοσέλιδου των Νέων η απεργία και οι διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα χώρεσαν σε μόλις 5 λέξεις. Δίχως φωτογραφία και συνοδευτικό κείμενο: «Απεργίες: τα συνδικάτα ετοιμάζουν κλιμάκωση». Αφανισμένο το ρεπορτάζ στο δρόμο, αλλά με μια «κλιμάκωση» ενισχυμένο (αδιόρατα) προς τον τρόμο…

Για το Βήμα η αναφορά στην απεργία είχε μισή φωτογραφία του πρωθυπουργού, σε ένα μικρό «μποξάκι» πάνω αριστερά και μισή από τη διαδήλωση υπό τον τίτλο «Γ. Παπανδρέου: Συμφωνώ με τους διαδηλωτές». Κι ας «μεταμορφώνεται» το θέμα στο εσωτερικό της εφημερίδας, υπό τον αντιθετικό τίτλο, στο σχετικό ρεπορτάζ: «Πάνω από 70% η συμμετοχή στην απεργία».

Ριγμένη η είδηση για την απεργία, στις 7 μικρές ειδήσεις που χωρούν στο μονόστηλο «Σήμερα», αριστερά στο πρωτοσέλιδο της Καθημερινής υπό τον τίτλο «Μικρότερο το χθεσινό συλλαλητήριο». Μικρό στη βάση και το ανάλογο «μποξάκι» στην πρώτη σελίδα του Έθνους: «Μαζικές και ειρηνικές πορείες».

Η μοναδική εφημερίδα που ανέδειξε ως δεύτερο το θέμα της γενικής απεργίας στο πρωτοσέλιδο ήταν η Ελευθεροτυπία: «Ειρηνική, μαζική και οργισμένη αντίδραση». Όμως, στο οπισθόφυλλο περίμενε ο «βρετανός» Χρήστος Μιχαηλίδης, μη βάζοντας τίποτα στο στόμα του, αλλά αξιοποιώντας γελοιογραφίες άλλων: «Γυρίστε ξανά στις δουλειές σας»!

Απεργία, προφανώς, δεν έγινε για την Αυριανή και την εφημερίδα Εξπρές, αφού δεν είχαν την παραμικρή αναφορά στα πρωτοσέλιδά τους.

Απεργία είδαν, διαδηλώσεις δεν άκουσαν, τις συνέπειές της εντόπισαν στα «μικρά» των πρωτοσέλιδων στον Ελεύθερο Τύπο και στην Ημερησία. «Κλειστό το μουσείο της Ακρόπολης λόγω της απεργίας του… μετρό» διατείνεται η μία εφημερίδα, «Πλήγμα στον τουρισμό προκαλούν οι απεργίες» καταγγέλλει η άλλη.

Έτσι, λοιπόν, από την κυριαρχία της ενημέρωσης, στην ενημέρωση της κυριαρχίας… Καθώς τα πανό, οι διαδηλωτές, τα συνθήματα, η οργή, ακόμη κι αν πήγαν στις εσωτερικές σελίδες, δεν υπάρχει κανένας λόγος να στέκονται εμπόδιο στην ενημέρωση. Το φιλτράρισμα των ειδήσεων αποφάσισε να τα εξοβελίσει.

Το είδατε κι εσείς, συνάδελφοι, που συγκατατεθήκατε στο δόλιο παιχνίδι της απεργοσπασίας;

Αλήτες, ρουφιάνοι… και απεργοσπάστες

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

Σε μια εποχή που οι εργαζόμενοι δέχονται μια πρωτοφανή επίθεση από το κεφάλαιο και προσπαθούν να συστρατευτούν επιχειρώντας να βάλουν αναχώματα με απεργίες και κινητοποιήσεις, κάποιοι προσπαθούν να διαχωρίσουν τους εργαζόμενους στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Η απόφαση της ΕΣΗΕΑ για τη μη συμμετοχή των δημοσιογράφων στη γενική απεργία της 20ης Μαΐου είναι προδοτική τόσο απέναντι στις εργατικές κινητοποιήσεις που αποσκοπούν στην καθολική συμμετοχή στο δρόμο, όσο και απέναντι στην πλειοψηφία των εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης που απαιτούν, ως κομμάτι της εργατικής τάξης, να συμπορευτούν δυναμικά μαζί με τους υπόλοιπους προκειμένου να αναχαιτίσουν την επίθεση της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ.

Η απόφαση της ξεπουλημένης στους εργοδότες συντεχνίας της ΕΣΗΕΑ για μη συμμετοχή των δημοσιογράφων στην 24ωρη απεργία ελήφθη στο όνομα της ενημέρωσης της κοινής γνώμης, έπειτα από πίεση των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και μιας μικρής μερίδας δημοσιογράφων που, μέσω ενός κειμένου, καλούσαν και άλλους συναδέλφους να υπογράψουν ότι «δεν επιθυμούν τη συμμετοχή στην απεργία» υποκρύπτει την αλήθεια, στο όνομα της «ενημέρωσης» και του «λειτουργήματος» που επιτελούν οι δημοσιογράφοι.

Στην πραγματικότητα η αποχή των δημοσιογράφων από τις κοινές κινητοποιήσεις των εργαζομένων ταυτίζεται πλήρως με τα συμφέροντα της κυβέρνησης και των εργοδοτών, αφού πλέον και τη μέρα της απεργίας ο ιδεολογικός μηχανισμός των ΜΜΕ θα τεθεί στην υπηρεσία τους. Όπως έχουμε διαπιστώσει και στο παρελθόν, η απρόσκοπτη λειτουργία των ΜΜΕ κατά τη διάρκεια των εργατικών κινητοποιήσεων όχι μόνο δεν συμβάλλει στην παρουσίαση τους αλλά, στα πλαίσια της επιλεκτικής ενημέρωσης και του «φιλτραρίσματος» των ειδήσεων, στοχεύει στην ολοκληρωτική κατασυκοφάντησή τους.

Στην πραγματικότητα, κάθε βράδυ οι υψηλόμισθοι αστέρες της «δημοσιογραφίας» με επιλεκτικούς καλεσμένους προσπαθούν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα των ληστρικών μέτρων και για τις αναγκαίες θυσίες που απαιτούνται απ’ όλους μας, φιμώνοντας και καθυβρίζοντας κάθε διαφορετική φωνή που θα καταφέρει να δει το φως της δημοσιότητας. Μάλιστα, προκειμένου αυτή η πατροναρισμένη ενημέρωση να λειτουργεί αποδοτικά, μαθαίνουμε ότι πρόσφατα κάποιοι έλληνες δημοσιογράφοι μαζί με τα αφεντικά τους, τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ, έλαβαν μέρος σε χρηματοδοτούμενα από το ΔΝΤ σεμινάρια από δικούς του έμπειρους επικοινωνιολόγους. Προφανώς, προκειμένου να εξυπηρετήσουν αποτελεσματικότερα την «αντικειμενική ενημέρωση»…

Στο όνομα της «αντικειμενικής ενημέρωσης» η λειτουργία των ΜΜΕ κατά τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων δεν στοχεύει μόνο στο πατρονάρισμα του πλήθους των εργαζομένων που συμμετέχουν σε αυτές. Αποσκοπεί στη δημιουργία στρεβλών εντυπώσεων προκειμένου να στραφούν εργαζόμενοι εναντίον εργαζομένων. Στην περίπτωση απεργίας των εργαζομένων στους ΟΤΑ με την προβολή των «βουνών των σκουπιδιών στους δρόμους», σε απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ με τον «κίνδυνο μπλακ άουτ», σε απεργία στο χώρο της υγείας με το «δικαίωμα στην υγεία», σε απεργία των εκπαιδευτικών με το «δικαίωμα στη μόρφωση», σε απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς με την «αδυναμία μετακίνησης των πολιτών", σε μια γενική απεργία με την «παράλυση της χώρας».

Για όσους πάντως εξακολουθούν να κόπτονται για το ύψιστο αγαθό της ενημέρωσης, υπάρχει κατατεθειμένη εδώ και χρόνια η λύση του “απεργιακού δελτίου”, παραγόμενου από τους ίδιους τους συντάκτες και τις ενώσεις τους, χωρίς την παρέμβαση των ιδιοκτητών, χωρίς η είδηση να μετατρέπεται σε εμπόρευμα δίπλα σε διαφημίσεις. Όμως, κάτι τέτοιο, θα ήταν αντίθετο προς τη βούληση των αφεντικών και των συνδικαλιστών συμμάχων τους, στους οποίους οι συνάδελφοι που έγραψαν τα κείμενα της μη συμμετοχής στην απεργία, ακόμη και αν έχουν καλή προαίρεση, έκαναν «πλάτη» εν τοις πράγμασι.

Ως εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αρνούμαστε να διαχωριστούμε από την εργατική τάξη που θεωρούμε ως «φυσικό» μας χώρο και αισθανόμαστε την ανάγκη να συμπορευτούμε με τις κινητοποιήσεις της ενάντια στην ιστορικού μεγέθους επίθεση που εξαπολύει το κεφάλαιο.

Αντιμετωπίζοντας ακριβώς τα ίδια προβλήματα και έχοντας τις ίδιες προοπτικές με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, καταγγέλλουμε την απόφαση της ΕΣΗΕΑ ως απεργοσπαστική και δηλώνουμε ότι θα αντιταχθούμε σθεναρά σε παρόμοιες αποφάσεις στο μέλλον.


ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΗΕΑ

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ Τ'ΑΦΕΝΤΙΚΑ - ΤΑΞΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΑΞΗΣ

(Για τα γεγονότα της 5ης Μάη και τον τραγικό θάνατο των 3 εργαζομένων στη ΜΑΡΦΙΝ)

Το μεσημέρι της Τετάρτης 5 Μαΐου 2010 επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι εφιάλτες ντόπιων και ξένων αφεντικών. Πλήθος εκατοντάδων χιλιάδων απεργών κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας, περικύκλωσε το κοινοβούλιο και προσπάθησε κατά διαδοχικά κύματα να το καταλάβει, συγκρουόμενο με τις αστυνομικές δυνάμεις. Η ορμητική εμφάνιση της εργατικής τάξης κλείνει τη σελίδα των εκτονωτικών απεργιακών κοροϊδιών των γραφειοκρατών και ανοίγει μια νέα ελπιδοφόρα σελίδα στον ανταγωνισμό (που μέλλει να γίνει πόλεμος) μεταξύ των δυνάμεων της εργασίας και του κεφαλαίου στην Ελλάδα, αλλά και στο διεθνές επίπεδο που αντιστοιχεί στις συνθήκες μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.

Η ταξική σύγκρουση κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, η έκφραση της οργής των εργαζομένων πάνω σε καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους, είναι ποιοτικό χαρακτηριστικό της διαδήλωσης. Αυτό φάνηκε και την Τετάρτη, όταν χιλιάδες απεργοί πέταξαν πέτρες, χρησιμοποίησαν τις σημαίες τους, έσπασαν βιτρίνες, απώθησαν τα ΜΑΤ με μολότοφ, θέλησαν να μπουν στη Βουλή και γενικά κινήθηκαν επιθετικά απέναντι στο κράτος και τους καπιταλιστές με κάθε τρόπο. Η σημερινή κοινωνική συνθήκη εκτρέφει μια διάχυτη βία η οποία μπορεί να εκφραστεί ταξικά, μαζικά και με συναίσθηση της διαλεκτικής σχέσης μέσων-σκοπών, μετατρεπόμενη έτσι σε αντιβία, μπορεί όμως (και αυτό συμβαίνει ολοένα περισσότερο σε καθημερινή βάση και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής) να πάρει και μορφές εγκληματικές, δολοφονικές.


Την Τετάρτη 5/5, στα αποκαΐδια της τράπεζας Marfin, θρηνήσαμε τρία θύματα. Δικά μας θύματα. Θύματα όχι από την πλευρά των διαδηλωτών, αλλά από την πλευρά αυτών στους οποίους απευθυνόμαστε μέσα στη διαδικασία συγκρότησης της τάξης μας, από την πλευρά των συναδέλφων μας που αναγκάζονται να δουλέψουν σε μέρες γενικής απεργίας.

Γνωρίζουμε από τη δική μας εργασιακή εμπειρία ότι κάθε απεργία αποτελεί κι ένα μέσο πολέμου το οποίο διαχωρίζει τους εργαζόμενους που αντιστέκονται στις πιέσεις της εργοδοσίας από αυτούς που συνεργάζονται με τα αφεντικά, τους ρουφιάνους και τους συνειδητούς απεργοσπάστες. Απέναντι στην απεργοσπασία, το εργατικό κίνημα έχει συγκεκριμένες μεθόδους περιφρούρησης της απεργίας που δίνουν τη δυνατότητα να περάσουν στο στρατόπεδο των απεργών και όσοι εργαζόμενοι/-ες πάνε κανονικά στην δουλειά τους κάτω από την πίεση των επισφαλών μορφών εργασίας και της απειλής της απόλυσης. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, όταν η απεργία αδυνατεί να καλύψει όλους τους εργαζόμενους, η αποτυχία της βαρύνει τους φορείς που την κάλεσαν, τα συνδικάτα και το οργανωμένο εργατικό κίνημα, και όχι βέβαια τους εργαζόμενους που έμειναν έκθετοι στην εργοδοσία και δούλεψαν. Όταν σε συνθήκες απεργίας υπάρχουν τόσοι εργαζόμενοι που δεν απεργούν, γιατί απλούστατα δεν μπορούν, η αδυναμία τους αυτή δεν είναι «δικό τους πρόβλημα»: είναι αδυναμία όλων μας.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εργασιακές συνθήκες στο κάτεργο του Βγενόπουλου προφανώς συγκαταλέγονται κι αυτές στο σκηνικό θανάτου που στήθηκε για τους τρεις εργαζόμενους. Η απειλή της απόλυσης για όσους δεν δουλέψουν, το κλείδωμά τους στον χώρο εργασίας και η αποκοπή τους από τον έξω κόσμο, όπως και οι ελλείψεις στα συστήματα ασφαλείας, όλα όσα καταγγέλθηκαν από τους ίδιους τους εργαζόμενους, αποδεικνύουν γι’ άλλη μια φορά ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες στα χέρια των αφεντικών. Το γεγονός ότι όλα αυτά εφαρμόστηκαν ενώ ήταν γνωστό ότι η συγκεκριμένη τράπεζα αποτελούσε εύκολο στόχο για σπάσιμο κι εμπρησμό κατά τη διάρκεια μιας οργισμένης διαδήλωσης που στοχοποιεί τους πολιτικούς και τους τραπεζίτες ως εχθρούς, μας δημιουργεί υποψίες για το μερίδιο σύμπραξης του Βγενόπουλου στο συγκεκριμένο έγκλημα, υποψίες οι οποίες άλλωστε εκφράστηκαν και από πλειάδα διαδηλωτών που τον αποκάλεσαν ορθά-κοφτά δολοφόνο.

Στο σημείο όμως όπου βρισκόμαστε, η εστίαση στον κάθε Βγενόπουλο, στο κάθε κυνικό και αδίστακτο αφεντικό, δεν είναι παρά υπεκφυγή. Τρεις άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Οι δολοφόνοι εμπνεύστηκαν με στυγνό τρόπο από την κοινωνική βία που όλοι ζούμε γύρω μας, την εκμεταλλεύτηκαν και έχρισαν με συνοπτικές διαδικασίες εχθρό τους την ίδια την κοινωνία, την τάξη των εργαζόμενων. Αποδείχθηκαν έτσι πιο κυνικοί και αδίστακτοι από κράτος, αφεντικά και ΜΜΕ μαζί, κάνοντας τρεις ανθρώπους καύσιμη ύλη για τη μηχανή της προπαγάνδας και της κρατικής καταστολής.

Η πολιτική και μιντιακή διαχείριση του θανάτου των τριών εργαζόμενων συνίσταται στην κατασκευή των «ενόχων», στις τελετουργικές «καταδίκες» πανταχόθεν και προς πάσα κατεύθυνση, στον καταλογισμό «συλλογικής ευθύνης», πρώτα συλλήβδην σε όσους συμμετέχουν σε έναν πλούσιο και ανομοιογενή χώρο όπως αυτός των αναρχικών/αντιεξουσιαστών, κι έπειτα αδιακρίτως σε όσους συμμετέχουν ή ενδέχεται να συμμετάσχουν στο τωρινό και στο επερχόμενο ταξικό ανταγωνιστικό κίνημα. Λέγε-λέγε, κάτι θα μείνει, σκέφτονται πάλι – και επιζητούν εναγωνίως από όλους μας άμεσες ή έμμεσες ενοχοποιήσεις, αλληλοκαταγγελίες, αυτολογοκρισίες και αυτοπεριθωριοποίηση.

Οφείλουμε να μην τους κάνουμε τη χάρη. Οφείλουμε να τελειώνουμε με τις πρακτικές και τις κουλτούρες μηδενιστικής αντικοινωνικής δράσης που αφήσαμε να αναπτυχθούν στο πλάι μας, μέσα και παράπλευρα στο ανταγωνιστικό ταξικό κίνημα. Οφείλουμε να το πούμε επειδή αγωνιζόμαστε, και γι’ αυτό δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών στον κοινωνικό πόλεμο: η σιωπή δεν μπορεί παρά να είναι συνενοχή στη δολοφονία ανθρώπων. Οφείλουμε να το κάνουμε επειδή οι αγωνιστές δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την κουλτούρα της τάξης των επίλεκτων «επαναστατών» ή «εξεγερμένων», ούτε με τη λογική του «όλοι εναντίον όλων». Η τάξη μας, όπως έδειξε στις 5 του Μάη, δεν υπακούει σε ιδεολογικά σχήματα και λογικές επαναστατικών πρωτοποριών. Ζούμε άλλωστε σε μια κατάσταση επιτάχυνσης της ιστορίας, όπου η συνείδηση των πολιτικών υποκείμενων, όντας δημιουργημένη με βάση τις παλιές συνθήκες, ασθμαίνει για να προφτάσει, για να κατανοήσει τον νέο κόσμο που γεννιέται.

Γι’ αυτό σημασία έχει, όχι να καθοδηγήσουμε, αλλά να ενταχθούμε πλήρως στο νεοεμφανιζόμενο ρεύμα ταξικής πάλης και να συμβάλουμε στην άμυνα του απέναντι στη βάρβαρη επίθεση που δέχεται ήδη από τους μηχανισμούς του αστικού κράτους. Ο εσωκινηματικός διάλογος που έχει ανοίξει μετά τα γεγονότα στη Marfin θα αποδειχθεί γόνιμος εφόσον ακονίσει το όπλο της μαζικής κινηματικής αντιβίας, έτσι ώστε αυτή να χρησιμοποιηθεί με την αποτελεσματικότητα και την υπευθυνότητα που απαιτεί ο κοινωνικός πόλεμος. Στον δρόμο, στους χώρους δουλειάς, στην καθημερινότητά μας, στις κοινωνικές μας σχέσεις, αγωνιζόμαστε συλλογικά ενάντια στη συντονισμένη επίθεση που δεχόμαστε, απαντάμε ως τάξη εναντίον τάξης, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να διεκδικήσουμε καθολικά τη ζωή μας.

Την Τετάρτη 5 Μαΐου, διεκδικήσαμε τη ζωή μας και χάσαμε τρεις ζωές. Δεν ξεχνάμε τι διεκδικήσαμε, δεν ξεχνάμε τι χάσαμε. Για ό,τι διεκδικούμε, δεν ζητάμε συγγνώμη από κανένα. Για ό,τι χάσαμε, δεν συγχωρούμε κανένα.

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

Χωρίς αιδώ

Ο Ανεμοδουράς ενώ εξακολουθεί να έχει απλήρωτους και σε ομηρία γύρω στους εκατό εργαζόμενους του Περιοδικού Τύπου (οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας), ίδρυσε άλλη εταιρεία (!) με την επωνυμία Αστρίτης Εκδόσεις ΕΠΕ και ανακοίνωσε ότι βγάζει νέα περιοδικά, στέλνοντας μάλιστα -με περίσσιο θράσος- και δελτίο τύπου «με την παράκληση να δημοσιευθεί-αναρτηθεί».

Κανένα πρόβλημα, κύριε Ανεμοδουρά, να προβούμε στη δημοσίευση των δραστηριοτήτων σας. Ευκαιρία είναι, άλλωστε, να θυμηθούμε για άλλη μια φορά ότι η εταιρεία Περιοδικός Τύπος βρίσκεται υπό καθεστώς πτώχευσης, με εργαζόμενους που δεν μπορούν καν να απολυθούν. Και να δούμε ότι αυτές τις ίδιες μέρες και ώρες εσείς ανακοινώνετε την ίδρυση της νέας εκδοτικής εταιρείας Αστρίτης, με την πολύ συγκινητική επισήμανση ότι «πρόκειται για το ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραφε ο δημοσιογράφος (και παππούς του Λεωκράτη Ανεμοδουρά), Στέλιος Ανεμοδουράς, δημιουργός του Μικρού Ηρωα». Οσο για τις νέες δραστηριότητες της εταιρείας, οι τελευταίες είναι ακριβώς ίδιες με τις προηγούμενες...

«Αλλαξε ο Μανωλιός και φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς»

Η νέα εταιρεία προχωρά στην έκδοση ενός εβδομαδιαίου και ενός μηνιαίου εφηβικού περιοδικού, με τις επωνυμίες «Itʼs me» και «Itʼs me super magazine», αντίστοιχα - μας θυμίζει τίποτα η «Κατερίνα» και η «Σούπερ Κατερίνα», μήπως; Επίσης, έχουν ήδη κυκλοφορήσει στα περίπτερα και νέα σταυρόλεξα υπό τον νέο εκδότη - αντικείμενο που αποτελούσε απ' τις βασικές δραστηριότητες του Περιοδικού Τύπου. Γιατί όχι; Την αγορά την ξέρετε άλλωστε πολύ καλά...

Τώρα και... απεργοσπάστες

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Τελικά το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ έκανε πράξη αυτό που μουρμουριζόταν τις τελευταίες μέρες περί αναίρεσης της ειλημμένης απόφασης για συμμετοχή στην απεργία στις 20/05. Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι η απόφαση αυτή ταυτίζεται πλήρως με τα συμφέροντα του κράτους και των εργοδοτών, αφού πλέον και τη μέρα της απεργίας ο ιδεολογικός μηχανισμός των ΜΜΕ θα τεθεί στην υπηρεσία τους. Αυτό που περισσότερο μας εξοργίζει είναι μια "πρωτοβουλία" που πάρθηκε τις τελευταίες μέρες από κάποιους "συναδέλφους" και μέσω ενός κειμένου καλούσαν και άλλους συναδέλφους να υπογράψουν ότι "δεν επιθυμούν τη συμμετοχή των δημοσιογράφων στην απεργία", όπως πάντα με προκάλυμμα την απρόσκοπτη ενημέρωση των πολιτών. Ας γνωρίζει τόσο η ΕΣΗΕΑ όσο και οι συγκεκριμένοι "συνάδελφοι" και όσοι υπέγραψαν είτε ηθελημένα, είτε από άγνοια, είτε από ανοησία το κείμενο ότι με ευθύνη ΔΙΚΙΑ τους, το "αλήτες - ρουφιάνοι" θα συνοδεύεται πλέον και με τον προσδιορισμό ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. Ντροπή σας!


Ακολουθεί η εδώ και καιρό κατατεθειμένη άποψή μας:


Η ιδεολογία του απεργοσπάστη στα ΜΜΕ

«Ο κόσμος κατάλαβε ότι απεργούσαν οι δημοσιογράφοι, αλλά πόσοι έμαθαν γιατί; Το θέμα έχει πολλές πλευρές, αλλά μήπως είναι η ώρα να γίνει αυτή η συζήτηση;»
Γ. Καρελιάς, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 04/04/2009

Το να είσαι απεργοσπάστης δεν είναι κι ότι καλύτερο για το προφίλ ενός εργαζόμενου. Ισχύει βλέπετε ακόμα στα κοινωνικά ήθη, το «την ρουφιανιά πολλοί λάτρεψαν, τον ρουφιάνο ουδείς». Όμως σε περιόδους όξυνσης της ταξικής έντασης, όταν δεν μένουν και πολλά όπλα στους εργαζόμενους για να υπερασπισθούν την ύπαρξη τους πέρα από το να υπενθυμίσουν στα αφεντικά που βασίζονται τα υπερκέρδη τους.

Όταν λοιπόν επανέρχεται το όπλο της απεργίας στα χέρια των εργαζομένων, τότε τα αφεντικά αρχίζουν να ανησυχούν και το πρώτο που κάνουν είναι να προσπαθούν να υπερασπιστούν την ηθική και την ιδεολογία του απεργοσπάστη. Αν στους υπόλοιπους χώρους εργασίας τα αφεντικά θα μιλήσουν γενικά για το ατομικό δικαίωμα στην εργασία, την ηθική της και το κοινωνικό σύνολο που πλήττεται, στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν δυο ιδιαιτερότητες...

1. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες άλλων εργαζομένων

Πρώτον, λόγω του ιδεολογικού/θεσμικού τους ρόλου θα πρέπει να αναδείξουν αυτά τα ιδεολογικά επιχειρήματα των αφεντικών και του κράτους τους. Στην καλύτερη περίπτωση, η «δημοσιογραφική αντικειμενικότητα» και οι συνακόλουθες ιδεολογίες αυτού του «λειτουργήματος» υπαγορεύουν πλάι στα αιτήματα των απεργών να μπουν και οι επιπτώσεις τους στο κοινωνικό σύνολο. Είναι δύσκολο να προσεγγίσεις/παρουσιάσεις με ουδέτερο τρόπο ένα τόσο πολωτικό γεγονός, όπως είναι μια απεργία, αλλά ας υποθέσουμε ότι γίνεται. Τα αφεντικά των ΜΜΕ θα πάρουν ένα τέτοιο ρεπορτάζ και ασκώντας το διευθυντικό δικαίωμα που έχουν πάνω στα προϊόντα εργασίας μας, θα αναδείξουν τα σημεία που αποδεικνύουν ότι το κοινωνικό σύνολο έχει αγανακτήσει από την απεργία.

Ας θυμηθούμε τις περσινές απεργίες των εργαζόμενων στην ΔΕΗ και στους ΟΤΑ. Οι τίτλοι των εφημερίδων στην συντριπτική τους πλειοψηφία μιλούσαν για την «δυσωδία», τα «black out» και την «αγανάκτηση των πολιτών», ενώ όλα τα ρεπορτάζ ξεκινούσαν με ζουμάρισμα στα σκουπίδια ή με κάποιο αγανακτισμένο δίποδο (μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας noikokiraious kirpantelious) να αγανακτεί με τα παράπλευρα αποτελέσματα της απεργίας. Στις εφημερίδες ίσως να δινόταν χώρος κάποιων παραγράφων στις εσωτερικές σελίδες για τα αιτήματα ή την αγανάκτηση των απεργών, ενώ στα βίντεο θα αφιερώνονταν κάποια δευτερόλεπτα στο τέλος του. Όπως και να έχει η αντικειμενικότητα των δημοσιογράφων θα είχε μετατραπεί στην υποκειμενικότητα των αφεντικών των ΜΜΕ.

Τουλάχιστον στην παραπάνω περίπτωση, ένας δημοσιογράφος που θα προσπαθούσε να υπερασπιστεί την αντικειμενικότητα του ρεπορτάζ του και την υπογραφή του, θα αντιλαμβανόταν ταυτόχρονα την είδηση/πληροφόρηση ως αυτό που είναι πέρα από τις αστικά ιδεολογήματα με τα οποία ντύνεται: ένα πεδίο (ταξικής) σύγκρουσης. Συνεπώς, θα την υπερασπιζόταν ανάλογα με την παραγωγική/συνδικαλιστική του θέση και δύναμη. Αυτή η δυνατότητα όλο και περισσότερο περιορίζεται στους συντάκτες των εφημερίδων με μόνιμη εργασιακή θέση και κατοχυρωμένη την δημοσιογραφική υπογραφή τους. Στις τηλεοράσεις έτσι κι αλλιώς κουμάντο κάνει η λογοκρισία του μοντάζ, αλλά και γενικότερα όσο περισσότερο αυξάνονται οι επισφαλείς μορφές εργασίας τόσο δυσκολότερο γίνεται να παλέψεις ενάντια στην ιδεολογική άποψη του αφεντικού.

Στην βιομηχανία των ΜΜΕ που κυριαρχούν οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας, το σύνηθες δεν είναι η παραπάνω αντίληψη για την ενημέρωση που αναγκαστικά σε φέρνει σε σύγκρουση με τον εργοδότη σου. Το σύνηθες είναι η αυτολογοκρισία, το «ου μπλέξεις» ή (πιο ξεκάθαρα) τα ρεπορτάζ που αναπαραγάγουν την άποψη των αφεντικών, έτσι ώστε αυτά να μην κουράζονται προσπαθώντας να αναδείξουν (με τους τρόπους που αναφέραμε) τις πτυχές που τους ενδιαφέρουν. Έτσι ο εργαζόμενος, αποσπά τα εύσημα του αφεντικού και τα συνακόλουθα προνόμια. Αυτή η στάση με τους κώδικες της εργατικής τάξης ονομάζεται ρουφιανιά, και από κάτι τέτοιες συμπεριφορές «συναδέλφων» απορρέει και η κοινωνική διάχυση του (γενικευτικού) συνθήματος «αλήτες ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».

2. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες στο εσωτερικό τους

Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που τα πολωτικά ζητήματα που θέτει μια απεργία στρέφονται άμεσα ενάντια στα ίδια τα αφεντικά των ΜΜΕ, όταν δηλαδή απεργούν οι εργαζόμενοι σε αυτά;

Το πρώτο που κάνουν τα αφεντικά των ΜΜΕ είναι να μεταφέρουν την κουβέντα στην «κοινωνική χρησιμότητα» των προϊόντων που παράγουν οι εργαζόμενοι σε αυτά. Αν τα αφεντικά της ΔΕΗ ή των ΟΤΑ θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν την κουβέντα στις διακοπές του ρεύματος ή στους υγειονομικούς κινδύνους από τους σωρούς των σκουπιδιών στην πόλη, τα αφεντικά των ΜΜΕ θα μιλήσουν για την «αξία της ενημέρωσης» και την «παραπληροφόρηση» που βασιλεύει χωρίς δελτία ειδήσεων και εφημερίδες. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ δεν έχουμε δυστυχώς (τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τουλάχιστον) παραδείγματα από απεργίες με διάρκεια, που να μπλοκάρουν την μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας, έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε την κοινωνική δυναμική αυτών των επιχειρημάτων. Άσε που σε μια τέτοια (ακραία υποθετική) περίπτωση, δεν θα υπήρχαν οι κύριοι φορείς μετάδοσης αυτών των επιχειρημάτων, δηλαδή τα δελτία ειδήσεων και εφημερίδες…

α. Η απεργία της ΓΣΕΕ στις 2/2 και η συμμετοχή των εργαζόμενων ΜΜΕ σε αυτή

Έχουμε όμως τα πρόσφατα παραδείγματα από τις μονοήμερες απεργίες που προκηρύσσει η ΓΣΕΕ και στις οποίες αναγκάζεται να συρθεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΕΣΗΕΑ, μετά από πίεση των από τα κάτω. Στην «γενική» απεργία στις 2/2 η πίεση των από τα κάτω εκφράστηκε μέσω των απεργιακών αποφάσεων των σωματείων των τεχνικών, της ΠΟΕΣΥ και της διάχυτης γκρίνιας των δημοσιογράφων ενάντια στην αρχική απόφαση της ΕΣΗΕΑ για 3ωρη στάση εργασίας. Έχει μεγάλη σημασία ο λόγος της συμμετοχής των εργαζόμενων στα ΜΜΕ σε αυτήν την απεργία, η οποία είχε προκηρυχθεί ενάντια στις απολύσεις. Τα σωματεία των τεχνικών συμμετείχαν γιατί λόγω της εργασιακής τους θέσης πλήγονται πιο άμεσα από την κρίση και τις απολύσεις, κατάσταση που τους φέρνει (όπως και πολλά άλλα) πιο κοντά σε όλους τους εργαζόμενους κι όχι στους «εξασφαλισμένους» μεγαλοδημοσιογράφους της ΕΣΗΕΑ. Το σωματείο της ΠΟΕΣΥ αποφάσισε 24ωρη απεργία με μια αρκούντως ριζοσπαστική για τα συνδικαλιστικά δεδομένα του «χώρου» απόφαση, η οποία έβαζε στο επίκεντρο της την ανάγκη συμπόρευσης των εργαζόμενων στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη, εξαιτίας του ιστορικού μεγέθους της επίθεσης που εξαπολύει το κεφάλαιο. Τέλος η γκρίνια των δημοσιογράφων είχε την υλική της βάση στο γεγονός ότι θα ήταν οι μόνοι που περνούσαν ένα 8ωρο στο γραφείο, όταν όλοι οι υπόλοιποι συνδικαλιστικά καλυμμένοι εργαζόμενοι εντός εκτός ΜΜΕ θα απεργούσαν.

Με λίγα λόγια, η πίεση των από τα κάτω είχε στο επίκεντρο της, την κοινή ταξική συνθήκη που βιώνουν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι-ες στα ΜΜΕ νοιώθουν την ανάγκη να συμπορευτούν με άλλους εργαζόμενους-ες έστω και στα 24ωρα πυροτεχνήματα των γραφειοκρατών, γιατί πολύ απλά αντιμετωπίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες γραφειοκρατίες, αντιφάσεις, προοπτικές, την ίδια επίθεση κτλ.. Μια υποτιθέμενη ξεχωριστή μονοήμερη απεργία των εργαζόμενων στα ΜΜΕ για να αναδειχθούν τα «ιδιαίτερα προβλήματα» του κλάδου, θα ήταν αντίφαση από την στιγμή που τα «ιδιαίτερα προβλήματα» πηγάζουν από το εξής ένα αυτή την στιγμή: Την ιστορικά ασύλληπτη επίθεση του κεφαλαίου σε ότι έχει κατακτήσει η εργατική τάξη, μέσω των απολύσεων, της μεταφοράς τεραστίων αποθεμάτων έμμεσου μισθού (ασφαλιστικά ταμεία) στα ταμεία των τραπεζιτών, των αναδιαρθρώσεων με στόχο την ελαστικοποίηση της εργασίας.

β. Ο «μέσος πολίτης», το «δικαίωμα στην ενημέρωση», και τα τηλε-πρεζάκια

Οπότε, δεν πρέπει να μας κάνει καθόλου εντύπωση που και τα απεργοσπαστικά επιχειρήματα που αρθρώνονται στον χώρο των ΜΜΕ, ως κεντρικό στόχο βάζουν τον διαχωρισμό των εργαζόμενων σε αυτά από την υπόλοιπη εργατική τάξη. Κι αυτό γίνεται με την επιστράτευση της «δημοσιογραφικής τέχνης» της ιδεολογικής αντιστροφής κι εξαπάτησης: "Οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να απεργούν όταν έχει «γενική» απεργία, γιατί έτσι «στερούν από τον μέσο Έλληνα πολίτη το δικαίωμα της άμεσης ενημέρωσης για γεγονότα που εκφράζουν την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (Π. Μακρής, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 4/4/09)
Προσέξτε την αντιστροφή: Από την μια η «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (αυτοί που δουλεύουν, που απεργούν, που απολύονται; μάλλον αυτοί…) κι από την άλλη ο «πολίτης» που είναι «Έλληνας» και «μέσος» κι έχει «δικαιώματα». Τέσσερις λέξεις προσεκτικά διαλεγμένες από το λεξικό της αστικής ιδεολογίας, έτσι ώστε να αποκρύψουν και να αντιστρέψουν τον εν εξέλιξη ταξικό πόλεμο:

«Πολίτης» αυτή η αφαίρεση που συναντάμε σε νόμους και συντάγματα κι όχι στην καθημερινότητα, όπου υπάρχουν εργαζόμενοι κι εργοδότες. «Πολίτης» που είναι αυτομάτως και «Έλληνας» (μην ξεχνιόμαστε). Κι έπειτα είναι «μέσος». Ως γνωστόν «όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα». Το ένα είναι ψηλό και αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα τελευταία, για τα οποία το κράτος του δίνει 28δις. Το άλλο είναι μικρό και αντιμετωπίζει επίσης οικονομικά προβλήματα, επειδή τα 28 δις θα χρηματοδοτηθούν από αυτόν και τα άλλα μικρά δάχτυλα, τα οποία αποτελούν την «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας», σε αντίθεση με τα μεγάλα δάχτυλα που μάλλον χωράνε σε λίγες παλάμες. Κι όμως κάπου στην μέση υποτίθεται βρίσκεται ένα «μέσο δάχτυλο», ένας «μέσος πολίτης» που δεν αντιμετωπίζει τα οικονομικά προβλήματα των παραπάνω ταξικών κατηγοριών και το μόνο που τον ενδιαφέρει αυτή την στιγμή είναι «το δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση». Να σημειώσουμε βέβαια, ότι όποτε αυτή η αφηρημένη έννοια προσωποποιείται, παίρνει την μορφή του δίποδου μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας «noikokiraious kirpantelious», που αναφέραμε και πριν.

Αυτός ο «μέσος πολίτης» έχει λοιπόν «δικαιώματα». «Ο μέσος πολίτης», τα «δικαιώματα» του και η σκατόφατσα του «noikokiraious kirpantelious» εμφανίζονται για έναν περίεργο λόγο πάντα όποτε ξεσπά μια απεργία ή ένας ταξικός αγώνας. Τα «δικαιώματα» του πάντα βασίζονται στην δουλειά των άλλων. Ο «μέσος πολίτης» έχει «δικαίωμα στην υγεία», όποτε απεργούν οι γιατροί, στην «καθαριότητα» όποτε απεργούν οι οδοκαθαριστές, στην «μόρφωση των παιδιών του» όποτε απεργούν οι εκπαιδευτικοί, στην «άμεση ενημέρωση» όποτε απεργούν οι δημοσιογράφοι. Ο «μέσος πολίτης» στρέφεται πάντα ενάντια στους εργαζόμενους και στους αγώνες τους. Στην ακραία του μορφή έχει «δικαίωμα στην εργασία» που του το στερούν όσοι περιφρουρούν μια απεργία. Γι’ αυτό ο «μέσος πολίτης» δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ιδεολόγημα του απεργοσπάστη.

Ας ξαναγυρίσουμε στα επιχειρήματα των απεργοσπαστών στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως αυτά εκφράστηκαν με τρία άρθρα στην «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία» στις 4/4, και στην ιδεολογική αντιστροφή που αυτά επιχειρούν. Σύμφωνα πάλι με τον Πέτρο Μακρή, οι απεργίες των δημοσιογράφων σε μέρες γενικής απεργίας βολεύουν το «αντιεργατικό-αντικοινωνικό κατεστημένο», γιατί έτσι ο «κόσμος» (μάλλον εννοεί το σύνολο των «μέσων πολιτών) «βυθίζεται στις πολυθρόνες και αποκοιμιέται με τα αποχαυνωτικά τηλεοπτικά σόου». Έχουμε και λέμε: «Ο κόσμος» βλέπει τηλεόραση βρέξει χιονίσει, είτε δουλεύει, είτε απεργεί. Αν δεν έχει ειδήσεις θα αποκοιμηθεί στον καναπέ του με τηλεοπτικά σόου. Το πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι το σύνολο των «μέσων πολιτών», είναι ταυτόχρονα ένα σύνολο εξαρτημένων από την τηλε-πρέζα. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι αυτά τα αποχαυνωμένα τηλε-πρεζάκια μετατρέπονται σε «πολίτες με δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση», επειδή υποτίθεται ότι προτιμούν τα δελτία ειδήσεων από τα τηλεοπτικά σόου. Αν και τα δυο παράγονται από την ίδια βιομηχανία ο συγγραφέας υπονοεί ότι τα πρώτα ούτε αποχαυνώνουν, ούτε αποκοιμίζουν, ούτε βυθίζουν στις πολυθρόνες. Γιατί, όπως μας εξηγεί παραπάνω, η προσφορά των δελτίων ειδήσεων είναι «η αμεσότητα της πληροφόρησης» που τα διακρίνει από «τα μπαγιάτικα προϊόντα» (όπως τα τηλεοπτικά σόου). Θα ήμασταν υπερβολικοί αν συμπεραίναμε ότι τα δελτία ειδήσεων προσφέρουν κάποιο είδος «καθαρού ναρκωτικού» σε αντίθεση με τα «ληγμένα» που προσφέρει η υπόλοιπη τηλεβιομηχανία αποχαύνωσης;

γ. Οι υποτιθέμενες αντεργατικές-αντικοινωνικές επιπτώσεις από τις απεργίεςστα ΜΜΕ

Σε αντίθεση με τον Π. Μακρή, ο Γ. Καρελιάς στέκεται περισσότερο στην αξία της «δημοσιογραφικής ενημέρωσης» που πλήττεται από την συμμετοχή στην απεργία των υπόλοιπων εργαζομένων (μάλιστα φαίνεται να τον καίει υπερβολικά το ζήτημα, αφού δημοσιεύει δυο άρθρα για το ίδιο θέμα…). «Το μπλακ άουτ στην ενημέρωση την ημέρα που κατ’ εξοχήν έπρεπε να προβληθεί η απεργία, είναι λάθος». Σε αυτό το επιχείρημα συμπυκνώνεται η κύρια ιδεολογική αντιστροφή που επιχειρεί η απεργοσπαστική ιδεολογία στα ΜΜΕ, γι’ αυτό και το συγκεκριμένο επιχείρημα χρησιμοποιείται κατά κόρον όποτε μπαίνει ζήτημα απεργίας στα ΜΜΕ: Οι απεργίες δεν έχουν νόημα αν δεν προβληθούν από τα ΜΜΕ, οπότε οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ για λόγους ταξικής αλληλεγγύης δεν πρέπει να απεργούν όποτε απεργούν οι άλλοι. Πράγματι τα απεργιακά πυροτεχνήματα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στηρίζονται αποκλειστικά στην θεαματική προβολή τους από τα ΜΜΕ κι όχι σε οποιαδήποτε έννοια ταξικής πάλης. Αν δεν απεργούσαν τα ΜΜΕ θα υπήρχε και άμεσα στα δελτία το τρίλεπτο ρεπορτάζ από την κηδεία της ΓΣΕΕ και τον επικήδειο του Παναγόπουλου. Οπότε σε αυτό το επίπεδο (της προβολής του ρόλου των γραφειοκρατών) πράγματι υπάρχει ένα «λάθος», που όπως σημειώνει κι ο μεγαλοδημοσιογράφος μπορεί να αποτραπεί στο μέλλον μέσω μιας συνεννόησης με την ΓΣΕΕ.

Όμως, η δύναμη μιας απεργίας βρίσκεται στο μπλοκάρισμα της παραγωγής και των κερδών των αφεντικών κι όχι στα καραγκιοζιλίκια των εργατοπατέρων. Κι όποτε έχει τεθεί τέτοιο ζήτημα από απεργίες εργαζομένων, αναφέραμε και πιο πριν την στάση που κρατά η βιομηχανία των ΜΜΕ. Συνεπώς, παρά το φιλεργατικό περιτύλιγμα, το συγκεκριμένο επιχείρημα επιζητά δυο πράγματα: Πρώτον, όταν υπάρχουν απεργίες να λειτουργούν τα ΜΜΕ για να μπορούν να τις διαστρεβλώνουν, να τις συκοφαντούν και να αποκρύβουν τον λόγο των απεργών. Δεύτερον, να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ να απεργήσουν σε περίπτωση που δημιουργηθεί απεργιακό κίνημα στην ελληνική κοινωνία. Ενδεχόμενο επιστημονικής φαντασίας; Ίσως, αλλά αν στον Μάη του 68 οι Γάλλοι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ σκέφτονταν όπως ο Καρελιάς, τότε θα έμεναν οι μόνοι απεργοσπάστες μέσα σε εκατομμύρια απεργών.

Μια άλλη πλευρά του ζητήματος «μπλακ άουτ στην ενημέρωση» είναι σύμφωνα με τον Γ. Καρελιά, οι «φημολογίες που παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις» και η παραπληροφόρηση σε διάφορα μπλόγκ. Αναφέρει ως παράδειγμα ότι με αφορμή πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, κάποια μπλόγκ ανέφεραν ότι πέφτει η κυβέρνηση. Εδώ ουσιαστικά η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να συσπειρώσει τους εργαζόμενους γύρω από τα συντεχνιακά ζητήματα που πλήττονται από μια απεργία με ταξικό περιεχόμενο. Τα τελευταία χρόνια το προϊόν που παράγει η βιομηχανία των ΜΜΕ, παράγεται κι από έναν αξιοπρόσεκτο ανταγωνιστή. Το διαδίκτυο και τα μπλογκς. Αν αφήσουμε στην άκρη την κινηματική χρήση των παραπάνω μέσων, πράγματι ισχύει ότι τα μπλογκς παράγουν σε πιο συμφέρουσες για τον καταναλωτή τιμές το ίδιο προϊόν που παράγει κι η βιομηχανία των ΜΜΕ. Στον ίδιο βαθμό κι η παραπληροφόρηση που σκορπούν τα «κλασσικά» ΜΜΕ, σκορπιέται πλέον κι από διάφορα μπλογκς, άλλωστε αποτελεί «κοινό μυστικό» στον κλάδο ότι πολλά βρώμικα παιχνίδια παίζονται από (μεγαλο)δημοσιογράφους που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία των μπλογκς. Η βιομηχανία των ΜΜΕ απειλείται οικονομικά από τον «καινούργιο παίχτη» και μέχρι να επαναπροσδιορίσει τους όρους του «παιχνιδιού», προσπαθεί να διαβάλλει τον ανταγωνιστή. Συνακόλουθα, όπως για μια βιοτεχνία υπάρχει ο μπαμπούλας των φθηνών κινέζικων προϊόντων, έτσι κι η βιομηχανία των ΜΜΕ προτάσσει την φθηνή παραπληροφόρηση που παράγουν διάφορα μπλογκς, ως λόγο συσπείρωσης των εργαζομένων της ενάντια στους ανταγωνιστές.

δ. Ο κεντρικός στόχος της απεργοσπαστικής ιδεολογίας στα ΜΜΕ

Συγκεντρωτικά, ο Γ. Καρελιάς, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, μας λέει ότι όποτε απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ παράγεται παραπληροφόρηση και δεν προβάλλονται οι αγώνες των εργατών. Οπότε δεν πρέπει να απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ; Η απεργοσπαστική ιδεολογία δεν μπορεί να πει κάτι τέτοιο, γιατί τότε θα μετατρεπόταν σε φασιστική ιδεολογία. Μας λέει ότι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ μπορούν να απεργούν, αλλά να μην απεργούν μαζί με τους άλλους εργαζομένους. «Ο δημοσιογραφικός κλάδος έχει πολλά προβλήματα για τα οποία θα άξιζε μια ξεχωριστή κινητοποίηση», «ουδεμία προβολή των αιτημάτων των ανθρώπων των ΜΜΕ έγινε». Μετάφραση: οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν πρέπει να θεωρούν ότι βρίσκονται στην ίδια θέση με τους υπόλοιπους εργαζομένους, πρέπει να έχουν πλεονεκτικότερη θέση ως προς την προβολή των υποτιθέμενων «ξεχωριστών» αιτημάτων τους. Η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να μεταφέρει την σύγκρουση σε ένα έδαφος καλύτερα ελεγχόμενο, στο βασίλειο των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών και των συντεχνιακών περιχαρακώσεων. Εκεί που παίζει μπάλα η ΕΣΗΕΑ κι όπου η υπόλοιπη κοινωνία αδιαφορεί για τα «ρετιρέ» των δημοσιογράφων που πλήττονται και αυτά από την οικονομική κρίση.

Εντέλει, σε μια ιστορική κρίση όπως η σημερινή, όλοι και όλες αργά ή γρήγορα θα κριθούμε από την ιστορία για την στάση που κρατάμε. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως και σε όλους τους εργασιακούς χώρους υπάρχει μια αρκετά μεγάλη γκάμα συμπεριφορών απέναντι στο φάντασμα που πλανιέται πάνω από τα ερείπια της (μικρο)αστικής ιδεολογίας. Άλλοι/ες γλείφουν τα αφεντικά τους μπας και γλιτώσουν από την πρόσκρουση, άλλοι/ες κοιτάνε την δουλειά τους και κάνουν πώς δεν βλέπουν, άλλοι/ες οργανώνονται συλλογικά σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο για να αντιμετωπίσουν την επίθεση του κεφαλαίου και να περάσουν στην αντεπίθεση. Εμείς ανήκουμε στην τελευταία κατηγορία.

Το σκίτσο είναι από: http://foufoutos.files.wordpress.com/2008/04/bip.jpg

Απεργούν οι τεχνικοί σε ιδιωτική τηλεόραση και ραδιόφωνο

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010


Σε 24ωρη απεργία, στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας αποφάσισαν να προχωρήσουν από κοινού οι Ενώσεις Τεχνικών Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αττικής και Βορείου Ελλάδας (ΕΤΙΤΑ και ΕΤΙΤΒΕ) σήμερα. Στάση εργασίας από τις 06.00 αύριο το πρωί μέχρι τις 12.00 το μεσημέρι πραγματοποιεί και η Ενωση Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΤΕΡ).

Σε κοινή ανακοίνωσή τους οι ΕΤΙΤΑ και ΕΤΙΤΒΕ επισημαίνουν ότι "μετά το αδιέξοδο που οδήγησε η αδιαλλαξία της εργοδοτικής πλευράς και στον δημόσιο διάλογο, η επιτυχία της 24ωρης απεργίας την Δευτέρα 17 Μαΐου είναι πλέον μονόδρομος. Κανένας στην δουλειά από τις 05.00 της Δευτέρας έως την 05.00 της Τρίτης, πρέπει να δείξουμε σε όλες τις κατευθύνσεις την αποφασιστικότητά μας για μια αξιοπρεπή ζωή, με κάλυψη της εισοδηματικής απώλειας που είχαμε και που δικαιούμαστε τουλάχιστον για την μέχρι τώρα συμβολή μας στα τεράστια κέρδη των τηλεοπτικών σταθμών".
"Ποτέ δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους, τώρα γιατί να επωμιστούμε εμείς την όποια μείωση τζίρου ισχυρίζονται ότι έχουν; Επειδή είναι ξεκάθαρο ότι δε μιλάνε για ζημιές αλλά απλά και μόνο για μείωση του τζίρου τους" επισημαίνουν.


"Θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι από την επιτυχία της απεργίας μας αυτής θα εξαρτηθεί και το αν αύριο θα έχουμε δουλειά. Η απόρριψη της πρότασής μας να μην μας δώσουν φέτος αυξήσεις αλλά να διασφαλίσουν τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας και η άρνησή της τελευταίας μας πρότασης στον Δημόσιο διάλογο που ήταν να αναστείλουμε την απεργία μας και να πάμε κοινή συναινέσει στην Διαιτησία, δηλώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις τους που είναι η πλήρης εργασιακή απορρύθμιση του χώρου και οι ανεξέλεγκτες, χωρίς κοινωνικό κόστος απολύσεις".

"Το μέλλον που οραματίζονται είναι η μετατροπή των συμβάσεων αορίστου χρόνου σε «μπλοκάκια», των εργαζομένων σε «ελεύθερους επαγγελματίες», της ασφάλισης σε «αυτασφάλιση», των συλλογικών συμβάσεων σε ατομικές, πρακτικές που εδώ και καιρό εφαρμόζουν σε εταιρίες ενοικίασης προσωπικού και παραγωγής που ιδρύουν και συνεργάζονται μαζί τους διαμορφώνοντας μια ολιγοπωλιακή, ελεγχόμενη από τους ίδιους αγορά εργασίας, ενώ ήδη από κάποιο σταθμό γίνονται προσπάθειες για παραβίαση άρθρου της Σ.Σ.Ε. μας".

Απευθυνόμενοι στους συναδέλφους τους τονίζουν: "να μην αφήσουμε να περάσουν αυτά τα σχέδια, όλοι μαζικά και δυναμικά στην απεργία και στην περιφρούρησή της. Είναι σύνηθες φαινόμενο να προσπαθούν να την «σπάσουν». Μην αφήσετε να συμβεί κάτι τέτοιο.Κανένας συνάδελφός μας είτε είναι μέλος μας είτε όχι δεν πρέπει να δεχτεί να τον μετατρέψουν σε απεργοσπάστη, είναι ατιμωτικό και αναξιοπρεπές. Κάθε προσπάθεια δημιουργίας απεργοσπαστικού μηχανισμού πρέπει να καταγγέλλεται αμέσως. Είμαστε σίγουροι ότι οι δημοσιογράφοι, και οι προϊστάμενοι των διαφόρων τμημάτων δεν θα δεχτούν να υποκαταστήσουν τους τεχνικούς που απεργούν, αν τους ζητηθεί να το πράξουν".
"Απευθυνόμενοι στους αρχισυντάκτες, στους δημοσιογράφους που παρουσιάζουν ειδήσεις και στους παρουσιαστές ειδησεογραφικών εκπομπών, καθώς και στους παρουσιαστές των ψυχαγωγικών εκπομπών, τους ζητάμε να μην δεχτούν να καθίσουν μπροστά σε κάμερες που πίσω τους εργάζονται απεργοσπάστες ή βρίσκεται στημένος απεργοσπαστικός μηχανισμός".
"Η επιτυχία της απεργίας είναι ζήτημα τιμής, αξιοπρέπειας και επιβίωσης για όλους τους τεχνικούς" καταλήγουν.

Από την πλευρά της η Ενωση Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΤΕΡ) αφού αναφέρει ότι την Παρασκευή έγινε συνάντηση εργοδοτών και της Ένωσης για την κατάρτιση Σ.Σ.Ε., σε πρόταση που έπεσε στο τραπέζι από την πλευρά τού Μεσολαβητή για μηδενικές αυξήσεις και μηδενικές απολύσεις, η άρνηση από την πλευρά των εργοδοτών ήταν κάθετη και ξεκάθαρη με την αναφορά τους σε σχετική απόφαση των Οργάνων τους.

"Μετά από αυτά είναι κατανοητό από τον καθένα μας ότι οι εργοδότες, υποβοηθούμενοι από την κυβέρνηση που, με την αντεργατική της συμπεριφορά, τους κλείνει καθημερινά και συνεχώς το μάτι, θέλουν τα δικά τους δικά τους και τα δικά μας, δικά τους. Οι μάσκες έπεσαν. Επιδιώκουν την οικονομική μας εξαθλίωση και ετοιμάζονται να γεμίσουν τις λίστες ανέργων. Η κυβέρνηση καθημερινά τους βοηθά" επισημαίνουν .

Και συνεχίζουν: "Επειδή μόνοι μας θα διαφυλάξουμε τους βωμούς και τις εστίες μας.Επειδή δεν έλειψαν ακόμα και περιπτώσεις που απελύθησαν συνδικαλιστές, μετά από τους ελέγχους σε παρανομούσες επιχειρήσεις από το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας. Επειδή δεν είναι ανεκτή η εξαγγελθείσα από την εργοδοτική πλευρά τακτική της καθυστέρησης, του παγώματος των αποδοχών και των μηδενικών αυξήσεων, όπως αυτή εκφράστηκε από τους νόμιμους εκπροσώπους της ΕΙΙΡΑ. Επειδή η ΕΤΕΡ εξάντλησε κάθε χρονική και ουσιαστική δυνατότητα καλόπιστου διαλόγου και υπομονής".

Τα αιτήματά τους είναι:

- Επαναπρόσληψη του συνδικαλιστικού εκπροσώπου της ΕΤΕΡ στον ραδιοσταθμό Rock FM από τον οποίο και απελύθη, μετά από τους ελέγχους στην εν λόγω επιχείρηση από το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, και αφού βεβαιώθηκε σωρεία παραβιάσεων. Και όλα αυτά εν μέσω Συλλογικής Διαπραγμάτευσης.

- Άμεση υπογραφή ΣΣΕ σύμφωνα με τα αιτήματα της από 22/01/2010 καταγγελίας μας- πρόσκλησης προς διαπραγματεύσεις, καθώς και της από 18/3/2010 αίτησής μας προς τον ΟΜΕΔ, που να διασφαλίζει την κάλυψη της εισοδηματικής απώλειας των εργαζομένων – μελών μας και τη βελτίωση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.
"Η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας είναι το αποκούμπι του εργαζόμενου και βεβαιώνουμε τους πάντες ότι δεν πρόκειται να αφήσουμε να την αγγίξει κανείς" καταλήγουν.

Απάντηση στην απάντηση του προέδρου της ΕΣΠΗΤ Γιάννη Πλαχούρη

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Μετά την ανάρτηση μας για την παρέμβαση στην συνέλευση της ΕΣΠΗΤ ο πρόεδρος της ΕΣΠΗΤ απάντησε στην κριτική μας μέσα από ένα κείμενο που ανέβασε στο blog της παράταξης του. Αναδημοσιεύουμε εδώ την απάντηση του με πλάγια γράμματα, καθώς και την απάντηση μας στην απάντηση του με κανονικά γράμματα:



Διάβασα όσα γράφετε και εξακολουθώ να μη καταλαβαίνω.
Στη Γενική μας Συνέλευση παραστήκατε και ως μέλη (που μαθαίνω τώρα) ή ως συνάδελφοι εργαζόμενοι στα Media (που μας είπατε στην συνάντηση στο Imperial); Επειδή, αν πρόκειται για τη δεύτερη περίπτωση, πιστεύω και σας το είπα ότι το «πού στο διάολο πάει η ΕΣΠΗΤ;» που αναρωτιόσαστε οφείλεται μάλλον στην άγνοια για την δράση της ΕΣΠΗΤ ή σκόπιμα λανθασμένη ενημέρωση από άσπονδους «φίλους» (αφού δεν είστε μέλη της Ένωσης, όπως εσείς επαναλαμβάνω είπατε και όπως κι εμείς ιδίοις όμμασι αναγνωρίσαμε).

Κύριε Πλαχούρη μην κάνετε πώς δεν καταλαβαίνετε. Σας το είπαμε και εκείνη την στιγμή που μας αποκαλέσατε καταληψίες. Τουλάχιστον δύο από εμάς σηκώθηκαν και δήλωσαν ο ένας απολυμένος από site/portal κι ο άλλος απλήρωτος/μαύρος εργαζόμενος ένα μήνα σε site πάλι. Ανάμεσα μας υπήρχαν κι εργαζόμενοι σε περιοδικά που πληρούσαν όλα τα τυπικά κριτήρια για να είναι μέλη της Ένωσης, γεγονός το οποίο ειπώθηκε και στον αντιπρόεδρο Μπαζαίο, τη στιγμή που μας ζητούσε να αποχωρήσουμε από τον χώρο, πριν ακόμα ξεκινήσει η συνέλευση. Ξέρετε πολύ καλά όμως ότι δεν είναι εκεί η ουσία του ζητήματος, αλλά όπως κάθε συνεπής στις γραφειοκρατικές του αρχές συνδικαλιστής, προσπαθείτε να στρέψετε το ενδιαφέρον σε ζητήματα λειτουργίας και καταστατικών κι όχι ουσίας, γιατί τα πρώτα ξέρετε να τα διαχειρίζεστε ενώ με τα δεύτερα σπανίως ασχολείστε (κι όταν το κάνετε ο σκοπός σας είναι να καταστείλετε αγωνιστικές διαθέσεις). Η ουσία λοιπόν είναι για ποιόν λόγο να ασχοληθούμε με την Ένωση όταν η ένωση δεν ασχολείται με εμάς; Τι έχουμε να κερδίσουμε ως απολυμένοι, άνεργοι, μαύροι και ανασφάλιστοι ή αναζητούντες εργασία από μια Ένωση που δεν την έχουμε δει πουθενά στους εργασιακούς μας χώρους, που ανάμεσα στα μέλη της υπάρχουν εργοδότες μας που μας απολύουν, που δεν μπορεί να κατεβάσει ούτε ένα πανό σε απεργία;

Και ως μη μέλη έκρινα ότι αν το κινηματικό σας καθήκον ήταν το άνοιγμα ενός πανό το καταλαβαίνω. Επειδή, το πανό αντικαθιστά τη φωνή όταν αυτή πνίγεται από τους καθεστωτικούς επιβήτορες της ζωής μας και συμπληρώνει το φυλλάδιο που ελεύθερα και ανεμπόδιστα μοιράσατε. Κληθήκατε λοιπόν ως συνάδελφοι, χωρίς να επιμένουμε για συστάσεις και για να ενημερωθείτε και για να μιλήσετε και την κριτική σας να εκφράσετε και λύσεις με την οπτική σας να προτείνετε, ώστε και σεις να καταλάβετε πού προσπαθούμε να πάμε κι εμείς να καταλάβουμε πού φταίμε, αν φταίμε και τι πρέπει να διορθώσουμε . Παστρικές δηλαδή κουβέντες.
Ως μέλη δεν χρειάζεται τέτοια συμφωνία, αφού τουλάχιστον στην ΕΣΠΗΤ και στη ζωή μου η ελεύθερη έκφραση αποτελεί καθενός αναφαίρετο δικαίωμα και υποχρέωση. Αυτά για να μην χαθούμε στις όποιες κερκίδες θεάτρων ή γηπέδων.
Αναφέρετε κάποια ζητήματα της Συνέλευσης που συμφωνούμε. Δικαίωμά σας να αμφισβητείτε τις προθέσεις. Δεν χρειάζεται να συζητήσουμε γι΄ αυτά.. Επίσης, δεν διαβουλεύομαι δημόσια για το πότε και πώς ένα σωματείο πάει για απεργία, με πόσους και με ποιους, αν έχει ή όχι δυναμική να τη κάνει. Κάποια από αυτά μας τα ανέφεραν και τα αφεντικά ως επιχείρημα αδυναμίας διαπραγμάτευσης, όταν γνωστή παρέα -που συνδικαλιστικά την ξαποστείλαμε, γέμιζε τα blog για την «ανικανότητά μας»... Λάθος η πρόσκληση που κάνετε, δεν θα την πάρω.

Εμείς ως ανοιχτή συνέλευση εργαζομένων δεν έχουμε την πολυτέλεια τα απεργιακά ζητήματα, αλλιώς να τα συζητάμε στο εσωτερικό μας κι αλλιώς δημοσίως.Η άποψη μας ως συνέλευση κι όχι ως σωματείο είναι κρυστάλλινη σαν το δροσερό νερό: Οι σοβαρές διεκδικητικές απεργίες γίνονται κάτω από την πίεση της βάσης των εργαζομένων, έχουν κόστος για τ’ αφεντικά και δεν είναι 24ωρα πυροτεχνήματα και σε τέτοιες περιπτώσεις τα σωματεία-σφραγίδες σαν το δικό σας μόνο εκτονωτικό/ξεπουληματικό ρόλο μπορούν να έχουν στην εξέλιξη της κινητοποίησης. Καταλαβαίνουμε βέβαια ότι το όπλο της σοβαρής απεργίας ούτε για ανέκδοτο δεν μπορείτε να το αναφέρετε πλέον στα αφεντικά, γιατί έχετε ξεχάσει μέσα από ποιες διαδικασίες προκύπτει. Για ακαδημαϊκούς λόγους θα σας βοηθήσουμε: Ένα αγωνιστικό σωματείο που πλαισιώνεται έστω από 90 μέλη θα έβαζε τα μέλη του να ξεκινήσουν εξορμήσεις στους χώρους εργασίας για να προετοιμάσει αγωνιστικό κλίμα, θα κήρυττε 48ώρες απεργίες όπου γίνονταν απολύσεις, οπότε θα έπαιζε ξύλο με απεργοσπάστες και μπάτσους έξω από τον Λαμπράκη κι έπειτα θα καλούσε σε γενική συνέλευση όλους τους εργαζόμενους σε περιοδικά και sites για να αποφασίσουν απεργία διαρκείας. Αλλά τι σας λέμε, είπαμε, εσείς ούτε ένα πανό δεν μπορείτε να κατεβάσετε.

Για τα υπόλοιπα που ανακοινώνονται:

• Σε όλα τα μαγαζιά που αναφέρεστε η ΕΣΠΗΤ ήταν παρούσα . Ήταν κι εκεί που κάποιες στήλες εφημερίδων ή blog από παραδρομή (;) συστηματικά, τελευταία, την αναφέρουν ως απούσα, παραβλέποντας τις σχετικές ανακοινώσεις.

Η ΕΣΠΗΤ είναι συστηματικά απούσα από την καθημερινότητα των εργασιακών χώρων, αυτό το γνωρίζει ο κάθε εργαζόμενος στον κλάδο, δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε παραπάνω.

Υπάρχουν απολύσεις που ανακλήθηκαν ή περιορίστηκαν και υπάρχουν πολλές που έγιναν. Έχει νόημα να παραθέσω εδώ ισοζύγιο και να κοιτάξω το δένδρο, όταν στο δάσος η πυρκαγιά κατακαίει κάθε δικαίωμα; Το ζήτημα δεν είναι αριθμητικό. Είναι ζήτημα επιβίωσης ενός ολόκληρου κλάδου.

Όπου την έχουμε δει τελευταία να παρεμβαίνει σε μαγαζιά για απολύσεις, είτε κηρύττει δίωρες στάσεις εργασίας – κοροϊδία στα μάτια των εργαζομένων, που τους αναγκάζετε να γίνουν «απεργο»σπάστες για να μην συμμετέχουν στα παιχνιδάκια σας – (Αθηνόραμα) είτε λέει στους εργαζόμενους να μην ανησυχούν που έφυγαν 8 συνάδελφοι τους σε δυο μέρες, γιατί τα αφεντικά, τους είπαν ότι από εδώ και πέρα δεν θα διώξουν άλλους (ΔΟΛ). Παρεμπιπτόντως, αφού είστε πρόεδρος σ’ ένα τόσο αγωνιστικό σωματείο, γιατί δεν δημοσιοποιείτε το αποτέλεσμα της συνάντησής σας με τον Ψυχάρη στον ΔΟΛ; Για να μας δώσετε και απαντήσεις επί της ουσίας, χωρίς επικοινωνιακούς εντυπωσιασμούς....

• Εμείς δεν είδαμε «διάφορα χέρια» να «έχουν φάει στα μούτρα τις πόρτες της ΕΣΠΗΤ». Δύο μέλη της ΕΣΠΗΤ μίλησαν έντονα για τα ζητήματα που, κατά τη γνώμη τους, η Ένωση αδιαφορεί. Αλλά είναι έτσι;
Η μία συνάδελφος ισχυρίστηκε ότι έχει καταθέσει στην ΕΣΠΗΤ αποφάσεις που δικαιώνουν την διεκδίκησή της για ασφαλιστικές εισφορές εργοδότη και πως δεν έχει πάρει ακόμα απάντηση από το ΕΤΑΠ ΜΜΕ. Η νομική υπηρεσία Κυριακή βράδυ μας διαβεβαίωσε ότι η συνάδελφος, μολονότι της έχει ζητηθεί επανειλημμένα, δεν φέρνει στην Ένωση παρόμοιες αποφάσεις και Δευτέρα πρωί –πολύ πριν την ανάρτηση της ανακοίνωσής σας, με επιστολή τής ζητήσαμε να τα προσκομίσει για να μην αιωρούμαστε σε κενά. Η άλλη συνάδελφος κλήθηκε μόλις πριν από 10 ημέρες στο Δ.Σ. να αναπτύξει τα επιχειρήματά της για ένα πολύ πιο σύνθετο και πολλαπλό και πιο προσωπικό αίτημα.

Το περιστατικό με την ερώτηση σας και τα δυο χέρια είναι γνωστό και αποκαλυπτικό της φαιδρότητας των επιχειρημάτων σας, δεν έχουμε να πούμε κάτι παραπάνω. Τώρα, αν για λόγους ψηφοθηρίας σπεύσετε να βοηθήσετε τις δικαστικές μάχες των συναδέλφων δεν το θεωρούμε κακό, έχουμε την λογική ότι ακόμα και για τα πιο μικρά ζητήματα αξίζει να κράζεις τους γραφειοκράτες, γιατί έτσι αυτοί αναγκάζονται να ασκήσουν κάποια από τα θεσμικά τους καθήκοντα που είναι χρήσιμα για τα εργατικά συμφέροντα. Ένα αγωνιστικό σωματείο πάντως θα είχε εδώ και χρόνια εξαντλήσει κάθε νομική και θεσμική δυνατότητα ώστε οι μπλοκάκηδες μετά από ένα χρονικό διάστημα σταθερής, εξαρτημένης εργασίας κάμποσων μηνών να μπορούν να διεκδικήσουν αλλαγή της σύμβασης τους και αποζημιώσεις. Επίσης θα προσπαθούσε να διασφαλίσει (και δικαστικά, και αγωνιστικά και δυναμικά απέναντι στα αφεντικά) ότι όσοι έχουν 8ώρη (και βάλε...) καθημερινή παρουσία στα γραφεία των περιοδικών, απαγορεύεται να θεωρούνται “ελεύθεροι” επαγγελματίες και να πληρώνονται με μπλοκάκι. Αλλά γνωρίζουμε ότι με τα αφεντικά δεν έχετε συνηθίσει να τα λέτε στις αίθουσες των δικαστηρίων, αλλά στα γραφεία τους (πόσο μάλλον έξω από αυτά μαζί με τους εργαζόμενους)…

• Τα περί λεονταρισμών, καρεκλοκενταυρισμού, γραφειοκρατίας κλπ ηχηρά παρόμοια δεν με αφορούν. Αν σας ανέφερα ως «καταληψίες» το έκανα επειδή δεν σας γνώριζα, δεν ξέρω τα ονόματά σας, δεν τα είπατε, δεν τα ζήτησα, δεν τα ήθελα (ενδιαφέρει το πρόβλημα) και επειδή στο φυλλάδιο που ελεύθερα μοιράσατε υπογράψατε ως «κατάληψη». Συγνώμη, αν σας πρόσβαλα.

Στο φυλλάδιο μας υπογράφαμε ως «Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ» κι από κάτω είχαμε και την διεύθυνση του blog μας «katalipsiesiea.blogspot.com». Προφανώς και δεν προσβαλλόμαστε από τους χαρακτηρισμούς καταληψίες ή απεργοί ή διαδηλωτές ή οτιδήποτε άλλο υποδηλώνει ότι συμμετέχουμε σε αγωνιστικές διαδικασίες. Βέβαια, εσείς (τα μέλη της πλειοψηφίας του ΔΣ) χρησιμοποιήσατε τον χαρακτηρισμό «καταληψίες» για να δημιουργήσετε την εντύπωση στους συναδέλφους ότι ήρθαμε να σαμποτάρουμε την διαδικασία κι όταν είδατε ότι δεν σας παίρνει το γυρίσατε στο «τα παιδιά». Η χρήση με άλλα λόγια και των δυο εκφράσεων είχε υποτιμητική χροιά στα στόματα σας και σκοπός της εκφοράς αυτών ήταν να μας διαχωρίσετε από τους υπόλοιπους παρευρισκομένους εργαζόμενους, να μην γίνουμε, δηλαδή, αποδεκτοί ως αυτό που πρώτα απ’ όλα είμαστε: Συνάδελφοι.

• Για την μορφή της δράσης που προτείνετε διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Οι εργασιακές επιτροπές στο χώρο δουλειάς στηρίζουν τον αγώνα. Τα επιχειρησιακά σωματεία είναι το βούτυρο στο ψωμί της εργοδοσίας, όπως στον Μεσαίωνα άλλο κομμάτι ρίχνανε στους αυλικούς και άλλο στην πλέμπα, ανάλογα τον φεουδάρχη, για να τσακώνονται στη μοιρασιά. Ψάξτε πόσοι εργοδότες θέλουν σωματεία και ΣΣΕ, κάθε μια ξεχωριστά, ανάλογα τον χώρο της δουλειάς του. Μην επιστρέψουμε στο 1936 στην Καλιφόρνια που περιγράφει ο Στάινμπεκ, ούτε στο «FAIR PLAY» του Μανούσου Φάσση…

Δεν χρειάζεται να πάμε τόσο πίσω στον χρόνο… Ως μέλος του «πανελλήνιου σοσιαλιστικού κινήματος» υποθέτουμε ότι οι τελευταίες απεργιακές σας αναμνήσεις θα προέρχονται από την δεκαετία του ’70, πριν χοντροκαθίσετε στις καρέκλες της εξουσίας. Σας θυμίζουμε ότι τα επιχειρησιακά σωματεία τότε αποδείχτηκαν όπλο στα χέρια των εργαζομένων, γιατί συσπείρωσαν κόσμο στην βάση του ξεπεράσματος των γραφειοκρατικών και διορισμένων συνδικαλιστικών εκπροσώπων τους. Εμείς ως συνέλευση εργαζομένων από διάφορα μαγαζιά δεν φετιχοποιούμε καμιά αγωνιστική δομή, ψάχνουμε να βρούμε ποιες είναι πιο χρήσιμες για αγώνα στην ιστορική περίοδο που διανύουμε, αλλά δε νομίζουμε ότι το βασικό μας πρόβλημα είναι ότι τα αφεντικά θα αρχίσουν την γνωστή καραμέλα «χτυπάτε εμένα γιατί σας έβαλε ο άλλος» (ήδη σε όποια παρέμβαση έχουμε κάνει, αυτό ακούμε από τα αφεντικά). Το βασικό μας πρόβλημα στο να ξεκινήσουν διαδικασίες αγώνα, είστε εσείς οι γραφειοκράτες κι αυτό που μας απασχολεί περισσότερο είναι το ξεπέρασμα σας.

Υ.Γ. Η επιλεκτική αναφορά ονομάτων μέσα στο κείμενό σας, ποιον και τι εξυπηρετεί; Και ποιους προστατεύει η περιφραστική αναφορά («τσαλαπάτηδες») για άλλα πρόσωπα; Πρέπει να ξέρουμε και να μετριόμαστε για να μην υπάρχει δόλος προς αυτόν που βάζουμε απέναντι. Έχουμε αυτοσκοπό ή αντιπαράθεση; Να το ξεκαθαρίσετε, γιατί πατάτε σε δυο βάρκες με αποτέλεσμα να μην είναι καθαρός ο λόγος σας για τα δικά μου αυτιά.

Ελπίζουμε με όλα τα παραπάνω να ξεκαθαρίσαμε την θέση μας απέναντι σας. Απλώς να αναφέρουμε ότι τα πάμπολλά προβλήματα που έχουμε μαζί σας δεν είναι προσωπικά αλλά πολιτικά κι η οποιαδήποτε υποτιμητική αναφορά γίνεται για να συνεννοούμαστε με άλλους συναδέλφους, αφού για εμάς τα ονόματα σας είναι διάφορα αλλά η πολιτική σας κοινή.

Μετά τις απαντήσεις σας, ειλικρινά δικός σας

Γιάννης Πλαχούρης

Ταξικά απέναντι σας,

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

Όπου δε φτάνει η εργοδοτική τρομοκρατία, φτάνει η γραφειοκρατική συνδικαλιστική απάθεια (Παρέμβαση στην ΕΣΠΗΤ)

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Την Κυριακή 09/05 στις 11:00 ήταν προγραμματισμένη η ετήσια εκλογοαπολογιστική γενική συνέλευση της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ), στο Ξενοδοχείο Athens Imperial. Αρκετά μέλη της συνέλευσης μας αποφασίσαμε να παρευρεθούμε και να παρέμβουμε στην συγκεκριμένη διαδικασία, απευθύνοντας ένα ερώτημα που το είχαμε πραγματικά απορία και περιμέναμε να ακούσουμε τις απαντήσεις: «Τι στο διάολο κάνει η ΕΣΠΗΤ για τις απολύσεις;»

Αυτό ήταν και το περιεχόμενο του πανό που αναρτήσαμε έξω από την αίθουσα που ήταν προγραμματισμένη η συνέλευση (βλ. φώτο), ενώ ταυτόχρονα μοιράζουμε κείμενο που κριτίκαρε την αδράνεια που επιδεικνύει το συγκεκριμένο σωματείο (Ένωση) στα όσα δεινά βιώνουν τον τελευταίο καιρό (και όχι μόνο) οι εργαζόμενοι στον περιοδικό τύπο, καθώς και στα sites/portals. Όπως αναφέρεται και στο κείμενο μας:


«Απολύσεις στο Vita (ΔΟΛ), απολύσεις στο Αθηνόραμα και στο Ευ Ζην και κλείσιμο του τελευταίου (Δέσμη Εκδοτική), αναστολή της έκδοσης των τίτλων της εταιρείας Περιοδικός Τύπος (οικογένεια Ανεμοδουρά) με περισσότερους από εκατό εργαζόμενους και δεκάδες συνεργάτες σε κατάσταση ομηρίας - χωρίς να πληρώνονται και χωρίς να απολύονται - , κλείσιμο του Grazia (Αττικές Εκδόσεις) και του Έξοδος (Δάφνη Επικοινωνίες - Όμιλος ΑΝΤ1), ενώ έχει προηγηθεί και η αναστολή λειτουργίας του περιοδικού DIVA (επίσης της Δάφνης) και απολύσεις των περισσότερων εργαζόμενων σε αυτά, σταδιακό ξεκλήρισμα της αρχικής ομάδας του περιοδικού Γυναίκα (Έντυπες & Δικτυακές Εκδόσεις, θυγατρική της Καθημερινής - βλ. Αλαφούζος) και αντικατάστασή του με νέο και υπό νέα διεύθυνση που υποσχέθηκε να ...μειώσει το κόστος, κλείσιμο του περιοδικού Αυτοκίνητο (επίσης από τον Αλαφούζο) και εκδίωξη εργαζομένων, αφού πρώτα - λίγους μόνο μήνες πριν και χωρίς να γνωρίζουν ότι το περιοδικό πηγαίνει για κλείσιμο - είχαν υποχρεωθεί να γυρίσουν τα μισθολόγιά τους σε μπλοκάκια.»

Την ώρα λοιπόν που συζητούσαμε με εργαζόμενους/ες μοιραζόμενοι τις αγωνίες μας και τα προβλήματά μας, μας πλησίασε ο αντιπρόεδρος του σωματείου Γιάννης Μπαζαίος και μας απέδειξε το πώς αντιλαμβάνεται η συνδικαλιστική ηγεσία τη σχέση της με τους εργαζόμενους τους οποίους υποτίθεται ότι τα συμφέροντα θα έπρεπε να υπερασπίζεται.

Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω κομμάτι του διάλογου:

- Ποιοι είστε, είστε μέλη της ΕΣΠΗΤ;
- Όχι, είμαστε είτε δόκιμα μέλη του σωματείου είτε «μαύροι» εργαζόμενοι που δεν μπορούμε να κάνουμε αίτηση.
- Ωραία, μπορείτε να αποχωρήσετε σας παρακαλώ;
- Ορίστε; Ποιος είστε εσείς; Μπορείτε να μας πείτε το όνομά σας και την ιδιότητά σας;
- Ονομάζομαι Γιάννης Μπαζαίος και είμαι μέλος του Δ.Σ, τι σημασία έχει;
- Καμία σημασία, απλώς χρεώνεστε το ότι επιθυμείτε νε εκδιώξετε από το χώρο της συνέλευσης, εργαζόμενους τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπείτε.

Εκεί ο αντιπρόεδρος άρχισε να μασάει τα λόγια του και να απομακρύνεται σιγά-σιγά, αφού και οι χαμένες ψήφοι από πιθανά μελλοντικά μέλη του σωματείου μάλλον τον προβλημάτισαν.

Όταν επιτέλους μπήκαμε εντός της αίθουσας συνεδρίασης και αφού ο πρόεδρος του Δ.Σ Γιάννης Πλαχούρης ανακοίνωσε ότι δεν υπήρχε απαρτία, άρα η συνέλευση δεν θα πραγματοποιούνταν, συνέχισε προβοκατόρικα την αναφορά του στα μέλη της συνέλευσής μας, χαρακτηρίζοντάς μας «καταληψίες». Παίρνοντας δυναμικά το λόγο απαιτήσαμε αντί να μας εξυβρίζουν και να προσπαθούν να μας εκδιώξουν, να απαντήσουν οι καρεκλοκένταυροι συνδικαλοπατέρες στα ερωτήματά μας, όπως «Έχει καταφέρει η ΕΣΠΗΤ να πάρει έστω και μία απόλυση πίσω»; Αυτό απαίτησαν και αρκετοί συνάδελφοι μας, αλλά φυσικά καθώς απάντηση δεν υπήρχε, οι πολιτικοί λεονταρισμοί από τα μέλη της πλειοψηφίας του Δ.Σ. έδωσαν και πήραν. Εδώ θα αναφέρουμε μερικά από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα γραφειοκρατικού οπορτουνισμού που ξεχωρίσαμε ανάμεσα στις φλύαρες και αστείες δικαιολογίες που εξαπέλυαν τα εν λόγω στελέχη, στην προσπάθεια τους να σώσουν οτιδήποτε σώζεται από την αξιοπρέπεια που δεν έχουν:

- Με έκπληξη ανακαλύψαμε ότι πάνω κάτω συμφωνούμε με τους γραφειοκράτες στην ανάλυση της εργασιακής πραγματικότητας στα ΜΜΕ, αφού κι αυτοί μιλάνε για εργασιακό μεσαίωνα, αφεντικά μαφιόζους κτλ.. Όπως ανέφερε μάλιστα στην ομιλία του ένας από τους τσαλαπάτηδες της ΕΣΠΗΤ «κάποια από αυτά που ήθελα να πω υπήρχαν στο κείμενό που μοίρασαν οι ‘καταληψίες’, κατά σύμπτωση». Αν και γράφουμε τα ίδια στα κείμενα μας λοιπόν, στα προτάγματα απ’ ότι φαίνεται μας ξεπερνούν σε ριζοσπαστικότητα: 48ωρη απεργία προτείνουμε εμείς; 3ήμερη προτείνουν αυτοί! Όμως καταλαβαίνουν κι αυτοί το πρόβλημα αυτοοργάνωσης στην βάση που υπάρχει, γι’ αυτό δεν προχωράνε σε τέτοιου είδους απεργιακές κινητοποιήσεις, ούτε καν μπλοκ στις διαδηλώσεις δεν κατεβάζουν, αφού την Τετάρτη «δεν υπήρχε κανείς για να το κρατήσει»! Το επαναστατικό πρόβλημα που δημιουργείται με άλλα λόγια είναι το εξής: «Εμείς ως ΕΣΠΗΤ δεν ασχολιόμαστε με τους εργαζομένους, αυτοί δεν ασχολούνται με εμάς, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε συνέλευση, οπότε δεν μπορούμε να πάρουμε τις επαναστατικές αποφάσεις που μας λέτε, γιατί αυτές θα τις πάρουμε μόνο στο ακραίο ενδεχόμενο που μας πιέσει η βάση, κάτι που δεν γίνεται, οπότε συνεχίζουμε να ασχολιόμαστε με τις εκλογές».

- Παρ’ όλα αυτά θεωρούν άδικη την κριτική μας ότι δεν κάνουν τίποτα ενάντια στις απολύσεις, την μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, τους νέους εργαζόμενους σε sites/portals κτλ. Σε μια τέτοια στιγμή αγανάκτησης απέναντι σ’ αυτήν την άδικη κριτική ο πρόεδρος του Δ.Σ. ρώτησε με οργισμένη φωνή «Αν υπάρχει έστω κι ένας εργαζόμενος που βρήκε τις πόρτες της ΕΣΠΗΤ κλειστές;» και αμέσως σηκώθηκαν διάφορα χέρια από συναδέλφους που ο καθένας για διαφορετικούς λόγους έχει "φάει στα μούτρα τις πόρτες της ΕΣΠΗΤ" (ανάμεσά τους και μία εργαζόμενη επί χρόνια με μπλοκάκι που έχει ζητήσει επανειλημμένως δικαστική στήριξη για να δικαιωθεί στ’ ότι ενώ εκτελούσε εξαρτημένη εργασία πληρωνόταν με ΔΠΥ, και προφανώς η ΕΣΠΗΤ δεν έχει κάνει τίποτα για την υπόθεση της.)

- Τέλος, όταν μέλος της συνέλευσης μας χαρακτήρισε ύποπτη την στάση του Δ.Σ. των σωματείων απέναντι στις απεργιακές κινητοποιήσεις, μέλος, πάλι, της πλειοψηφίας του Δ.Σ. ως άλλος Ιησούς Χριστός φορτώθηκε τις αμαρτίες των εργατοπατέρων των ΜΜΕ δηλώνοντας «είμαι κι εγώ ύποπτος» και εξηγώντας τον αγώνα που δίνει για να περάσουν απεργιακές αποφάσεις στο διασωματειακό, με τις οποίες όμως δεν συμφωνούν κάποια άλλα, προφανώς μη επαναστατικά, σωματεία στον χώρο των ΜΜΕ.

Ουσιαστικά οι εργαζόμενοι που παραβρέθηκαν στην συγκεκριμένη παράσταση στο Athens Imperial, είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν το ποιον και την θεατρική εμπειρία, αυτών που τους εκπροσωπούν, αν και διακρίναμε και λίγο άγχος πίσω από τα προσωπεία των γραφειοκρατών, λόγω της απρόσμενης επίσκεψης μας. Τα πράγματα όμως είναι πολύ σοβαρά για τις δουλειές και τις ζωές μας, ώστε να αρκούμαστε στο ξεφτίλισμα των συνδικαλιστών. Όσοι δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραδοθούμε αμαχητί στην επέλαση των αφεντικών, και δεν ήταν λίγοι αυτοί που μίλησαν και εξέφρασαν μια τέτοια άποψη πέρα από εμάς, θα πρέπει να κοιτάξουμε σιγά, σιγά να φτιάξουμε δομές ενωτικής αγωνιστικής συσπείρωσης στην βάση των εργασιακών χώρων, δομές που θα είναι ικανές να κάνουν τους γραφειοκράτες να τρέχουν και να μην φτάνουν.

Y.Γ.
Σχεδόν πάντα, η παρουσία συναδέλφων που προτάσουν την αλληλεγγύη ως πανίσχυρο όπλο των εργαζομένων και βρίσκονται απέναντι στα σχέδια εργοδοτών και εργατοπατέρων θεωρείται αυτονόητη.

Σε ότι αφορά την παρέμβασή μας στην ΕΣΠΗΤ, ήταν και έμπρακτη. Υποστήριξαν την παρουσία μας, κόντρα στα γραφεικοκρατικά τεχνάσματα, που αρχικά απαιτούσαν να σηκωθούμε να φύγουμε και, στη συνέχεια, υποστήριξαν (όπως και συνάδελφοι, μέλη του Παρατύπως) την απαίτησή μας να... μιλήσουμε. Εκαναν δημόσιες, θετικές τοποθετήσεις για την παρουσία μας και διατύπωσαν πολιτικό λόγο τόσο για τα εργασιακά ζητήματα που μαστίζουν τον κλάδο όσο και για εκείνα που πλήττουν συνολικά τους εργαζόμενους.

Οφείλαμε αυτή την αναφορά, επειδή, όλοι μαζί, μετατρέψαμε μια νεκρή εκλογοαπολογιστική συνέλευση σε "άτυπο" χώρο ζυμώσεων, το σθένος των οποίων φάνηκε στα αμήχανα πρόσωπα του "προεδρείου".

Επίσκεψη της συνέλευσης στον ΔΟΛ

Την Τρίτη 04/05 το μεσημέρι, μέλη της συνέλευσης μας παρενέβησαν έξω από το κτίριο του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, μοιράζοντας κείμενα που καλούσαν τους εργαζόμενους να μην μείνουν παθητικοί θεατές στο κύμα απολύσεων συναδέλφων τους από τα περιοδικά (κι όχι μόνο) του συγκεκριμένου ομίλου, ενώ κατήγγειλαν και την εκτονωτική τακτική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας απέναντι στο κύμα των απολύσεων. Η ανταπόκριση των εργαζομένων στην παρέμβαση ήταν θετική και ενδεικτική του κλίματος αναστάτωσης που επικρατεί στους εργασιακούς χώρους από τις βόμβες των απολύσεων και των νέων μέτρων που σκάνε στα χέρια των άλλοτε "εξασφαλισμένων" εργαζόμενων σε μαγαζιά όπως ο ΔΟΛ.


Η αγανάκτηση αυτή όμως που δύναται να κατεβάσει εκατοντάδες χιλιάδες οργισμένων απεργών στους δρόμους, όπως συνέβη την επόμενη μέρα του μοιράσματος, δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο να αντιπαρατεθεί στον πόλεμο που εξαπολύει η εργοδοσία σε κάθε επιμέρους μαγαζί, κάτι που αποτελεί και το ζητούμενο τέτοιου είδους κινήσεων στις οποίες προχωράμε ως συνέλευση, όντας οι ίδιοι τα θύματα των απολύσεων και των νέων μέτρων και χωρίς αυταπάτες για τον ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.Το κείμενο που μοιράστηκε σε εκατοντάδες αντίτυπα και διαβάστηκε με προσοχή από πολλούς εργαζομένους είναι το εξής:

«ΤΑ ΝΕΑ» έχουν ως εξής:

Φόβος και παράνοια επικρατεί στο περιοδικό Vita του ΔΟΛ μετά τις 5 απολύσεις που ανακοίνωσε η εργοδοσία πριν από λίγες μέρες και την απειλή μερικών ακόμα, προκειμένου να καταστεί «βιώσιμο» το έντυπο. Ωστόσο, ο «Ταχυδρόμος» μας έχει φέρει το μήνυμα πολύ νωρίτερα. «Εθελούσιες αποχωρήσεις», αθέτηση υποσχέσεων για ανάκληση απολύσεων, «φήμες» για μείωση 20% του προσωπικού, ανακοίνωση μαζικών απολύσεων στο ραδιοφωνικό σταθμό ΒΗΜΑ fm και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι αποτελούν «ΤΟ ΒΗΜΑ» διαλόγου της εργοδοσίας του Ομίλου. Και όλα αυτά σε μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική συγκυρία, όπως η σημερινή… La «VITA» e bella!

Αν μιλούσαμε για ένα εργοστάσιο ή μια βιοτεχνία, όλα θα ήταν ξεκάθαρα. Από τη μια η εργοδοσία που θέλει να αυξήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα κέρδη της και από την άλλη οι εργαζόμενοι, που με διάφορες μορφές πάλης προσπαθούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Οι ρόλοι εκεί είναι οριοθετημένοι. Στην περίπτωσή μας, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όσοι έβρισκαν μέχρι σήμερα δουλειά στο ΔΟΛ, είχαν την πεποίθηση ότι «έπιασαν την καλή». Βρήκαν μια θέση σε έναν από τους μεγαλύτερους δημοσιογραφικούς Οργανισμούς της Ελλάδας, με κύρος και σιγουριά. Αν μη τι άλλο, είχαν ένα καλό χαρτί για το βιογραφικό τους. Όλη αυτή η καλοκουρδισμένη μηχανή λειτουργεί υπό κανονικές συνθήκες.

Τι γίνεται, όμως, όταν τα πράγματα αλλάζουν; Μήπως όλα αυτά που πιστεύαμε ήταν μια ψευδαίσθηση; Μέχρι σήμερα αρκούσε να είναι κανείς καλός στη δουλειά του και να μην αμφισβητεί την εργοδοσία, για να μην απολυθεί. Οι σημερινές συνθήκες, όμως, υποχρεώνουν τον κάθε εργαζόμενο να έρθει σε σύγκρουση και να πάψει να είναι πειθήνιος. Τι γίνεται τότε;

Στις εργοδοτικές κινήσεις, η απάντηση των εργαζόμενων ήταν άμεση. Η Εργασιακή Επιτροπή του ΔΟΛ αντέδρασε στην περίπτωση του Vita με συνέλευση και ψήφισμα προς τη διοίκηση του Οργανισμού. Αντίστοιχη ήταν και η κινητοποίηση λίγους μήνες νωρίτερα στα γεγονότα του ραδιοφωνικού σταθμού «ΒΗΜΑ fm», όταν μέσα από τη γενική συνέλευση εργαζόμενων είχαν αποφασιστεί δυο δίωρες στάσεις εργασίας και αργότερα 24ωρη απεργία στον Οργανισμό, με αποτέλεσμα την ανάκληση των απολύσεων. Αρχικά, οι εργαζόμενοι έδειξαν την οργή και τη διάθεσή τους να συγκρουστούν με την εργοδοσία.

Ο φόβος όμως και η εξατομίκευση στάθηκαν εμπόδια στη διεύρυνση του αγώνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο εκπρόσωπος εργαζόμενων των «ΝΕΩΝ» και οι 82 εργαζόμενοι της εφημερίδας, οι οποίοι αρνήθηκαν να συμμετέχουν στην 24ωρη απεργία στο ΔΟΛ, υπογράφοντας ένα ψήφισμα με το οποίο διαχώριζαν τη θέση τους.

Τώρα που τα περιθώρια στενεύουν και οι «εκκαθαρίσεις» γίνονται όλο και πιο εντατικές, πρέπει να απαλλαγούμε επιτέλους από τη λογική του αν άξιζε ή όχι να απολυθεί ο κάθε εργαζόμενος. Η στάση αυτή είναι ουσιαστικά η αλλοτρίωση του σύγχρονου εργαζόμενου.

Δικαίωμα στην εργασία έχουν όλοι. Ακόμα όμως και αν μπούμε σε αυτή τη λογική και υποθέσουμε ότι φύγουν οι λιγότερο ικανοί, σύντομα θα χρειαστεί να γίνουν και άλλες απολύσεις, οπότε ανοίγει και πάλι ο φαύλος κύκλος του λιγότερο άξιου, μιας λογικής χωρίς όρια, στην οποία πρέπει να αντισταθούμε όλοι μαζί, πέρα από εμπάθειες και ανταγωνισμούς.

Η απεργία, διαχρονικό όπλο στα χέρια των εργατών, έχει μετατραπεί με ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε “ανώδυνο” μέσο αγώνα. Ειδικά για τους εργαζόμενους στα έντυπα, φαίνεται να μην αποτελεί μοχλό πίεσης στην εργοδοσία. Στις μεν εφημερίδες, ο ισχυρός αντίκτυπος που θα είχε το μπλοκάρισμα του κυριακάτικου φύλλου μέσω μιας 48ωρης απεργίας, σκοπίμως δεν υιοθετείται από τα σωματεία. Απ' την άλλη πλευρά, στα περιοδικά η απεργία μεταφράζεται σαν μετάθεση του φόρτου εργασίας για την επόμενη μέρα, με αποτέλεσμα να μην εμποδίζεται η παραγωγική διαδικασία. Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους είχε δημιουργηθεί τόσα χρόνια το προφίλ των αφεντικών, των διευθυντών των εντύπων και των αρχισυντακτών, οι οποίοι έβλεπαν με συμπάθεια τους «αγώνες» των εργαζόμενων στο ΔΟΛ και υποστήριζαν τις «ανώδυνες» απεργίες.

Το ζητούμενο είναι η καλλιέργεια μιας αγωνιστικής, διεκδικητικής, αλληλέγγυας συνείδησης, που θα μπορούσε να γίνει ανεξέλεγκτη για τα αφεντικά. Στόχος να δημιουργηθούν σημεία συνάντησης μεταξύ των εργαζόμενων με συχνές ανοιχτές συνελεύσεις, ώστε να υπάρχει συνεχής ενημέρωση από κάθε έντυπο. Αλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι η ίδια η διάρθρωση του Οργανισμού, τόσο χωροταξικά όσο και ουσιαστικά, στοχεύει σκοπίμως στην αποξένωση των εργαζόμενων, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τι γίνεται στο διπλανό έντυπο.

Η συνεχής πυροδότηση της ευφυΐας για να ανακαλύπτουμε διαρκώς νέες μορφές πάλης και διεκδίκησης είναι η μόνη λύση. Η συμμετοχή είναι απαραίτητη. Ο καθένας από μας πρέπει να έχει άποψη και λόγο. Αν για ένα άτομο κατεβάζουν τις «πένες» τους άλλοι 300, το αφεντικό θα το σκεφτεί περισσότερο πριν προχωρήσει σε απολύσεις.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Συμμετέχουμε στις γενικές συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς - Να κάνουμε τις απεργίες πραγματική απειλή για τους ιδιοκτήτες.


5η Μάη Γενική Απεργία, συγκέντρωση 11:00πμ Μάρνη & Πατησίων


Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων»,

«μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ
katalipsiesiea.blogspot.com

ΥΕΝΕΔ ήταν και πέρασε...Πώς είπατε;

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010


Αρκεί να διαβάσει κανείς την παρακάτω ανακοίνωση:





ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΡΤ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 07-05-10

«ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ»

Μετά την απαράδεκτη «διαχείριση» που έκαναν οι Διοικούντες της ΕΡΤ Α.Ε. την περασμένη Δευτέρα και την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, σήμερα ξεπέρασαν κάθε όριο:
Κλείνουν την κεντρική είσοδο και αναθέτουν στις Αστυνομικές δυνάμεις τη «φρούρηση» της Δημόσιας τηλεόρασης! Γι’ αυτό με εντολή του Γενικού Διευθυντή Διαχείρισης στην ΕΡΤ «συνεργάστηκαν» σήμερα με ταγματάρχη!


Ενώ σε βαν της ΕΡΤ, στην Ανατολική Είσοδο βρίσκονται ήδη αστυνομικοί!
Η Δημόσια τηλεόραση κινδυνεύει από τους εργαζόμενους; Από τους συνδικαλιστικούς φορείς τους;

Κινδύνεψε την περασμένη Δευτέρα από τους ωρομισθίους, αναπληρωτές και αδιόριστους καθηγητές των οποίων οι συνδικαλιστικοί φορείς ζήτησαν να πουν και τη δική τους άποψη στην εκπομπή λόγου, που ήταν καλεσμένη η υπουργός Παιδείας;
Γι’ αυτό κάλεσε η Διοίκηση - πριν καν φτάσουν οι καθηγητές στην ΕΡΤ - τα ΜΑΤ, τα οποία καιροφυλακτούσαν στο πίσω μέρος του προαυλίου;

Γι’ αυτό μόλις έφτασαν, εισέβαλαν τα ΜΑΤ στην ΕΡΤ κάτω από τις κατευθύνσεις του Υπεύθυνου ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ και ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ της ΔΑΚΕ, και τους ξυλοκόπησαν άγρια;
Επειδή ζητούσαν να μεταδοθεί τουλάχιστον η 2λεπτη δήλωση τους σε δελτίο το οποίο και τελικά έγινε;

Δεν μπορούσε αυτό να γίνει εξ αρχής με διάλογο, χωρίς τα ΜΑΤ και τους ξυλοδαρμούς Δεν είχαν το δικαίωμα να εκφράζονται θεσμικά ,όπως ήδη είχαν ζητήσει; Ποιος αποφασίζει και στο όνομα ποιου, τον αποκλεισμό τους;
Ο ίδιος ο ιδρυτικός νόμος της ΕΡΤ τον οποίο πρέπει να τηρούν όλες οι διοικήσεις της, επιβάλλει να ακούγονται όλες οι θεσμικές εκφράσεις της κοινωνίας..
Η ΕΡΤ είναι δημόσια και ανήκει στο ΛΑΟ.

Δεν μπορεί να μετατραπεί σε οχυρό - φρούριο! Είναι ναός δημοκρατίας, πλουραλισμού και πολιτισμού.
Η ΕΡΤ δεν κινδυνεύει από εργαζόμενους!
Τα ΜΑΤ και η ΒΙΑ ΜΕΣΑ στη ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΤ, ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ κλοιός δεν συνάδουν σε μια δημοκρατική κοινωνία.
Απαιτούμε να σταματήσει κάθε αστυνομική επιχείρηση και να αποχωρήσουν κάθε μορφής αστυνομικές δυνάμεις!
Καλούμε τις πολιτικές δυνάμεις και τους Συνδικαλιστικούς φορείς να παρέμβουν άμεσα.
------------------------------
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΡΤ

Έκτακτη Συνέλευση σήμερα στα ΕΜΜΕ

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Μετά τη συγκλονιστική - τόσο λόγω του τραγικού θανάτου 3 ανθρώπων όσο και της μαζικότατης και δυναμικότατης απάντησης της εργατικής τάξης στα νέα μέτρα- μέρα της γενικής απεργίας 5/5, θα πραγματοποιηθεί έκτακτη Συνέλευση την Παρασκευή 7/5 στα ΕΜΜΕ.

Τη στιγμή που ο κρατικός μηχανισμός επιχειρεί να φιμώσει τις αντιστάσεις είτε μέσα από τον οχετό που εξαπολύουν τα ΜΜΕ, είτε μέσω της φυσικής καταστολής (βλ.το παρακάτω βίντεο από συγκέντρωση 6/6 έξω από τη Βουλή 0.49 - 1.06), η παρουσίας όλων μας κρίνεται επιτακτική.

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ.
Παρασκευή 7 Μαΐου, στα ΕΜΜΕ στην Καπνικαρέα (Καλαμιώτου 2), στις 19.30

Κείμενο που λάβαμε από την κατάληψη Σκαραμαγκά

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Οι δολοφόνοι θρηνούν τα θύματά τους

(για τον σημερινό τραγικό θάνατο 3 ανθρώπων)

Η μεγαλειώδης απεργιακή συγκέντρωση και πορεία σήμερα Τετάρτη 5 Μαϊου μετατράπηκε σε έναν κοινωνικό χείμαρο οργής. Τουλάχιστον 200 χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας στο δρόμο (εργαζόμενοι και άνεργοι, στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ντόπιοι και μετανάστες) επιχειρούσαν επί ώρες σε διαδοχικά κύματα να περικυκλώσουν και να καταλάβουν τη Βουλή. Οι δυνάμεις καταστολής σε πλήρη διάταξη στο γνώριμο ρόλο τους, αυτόν της προάσπισης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι συγκρούσεις πολύωρες και εκτεταμένες. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί του στο ναδίρ.

Αναμέσα σε όλα όμως, ένα περιστατικό τραγικό που καμιά λέξη δεν μπορεί να το περιγράψει: 3 άνθρωποι νεκροί από αναθυμιάσεις στο υποκατάστημα της Marfin Bank στην οδό Σταδίου που τυλίχθηκε στις φλόγες.


Το κράτος και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός συρφετός, χωρίς καμία αιδώ απέναντι στους νεκρούς και τους οικείους τους, μιλούν από την πρώτη στιγμή για δολοφόνους-κουκουλοφόρους, επιχειρώντας να αξιοποίησουν το συμβάν για να κατευνάσουν το ρεύμα κοινωνικής οργής που ξέσπασε, για να αποκαταστήσουν το κουρελιασμένο τους κύρος, για να επιβάλλουν ξανά τον αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, για να καταστείλλουν τις εστίες κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για το λόγο αυτό τις τελευταίες ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις επελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας, έχουν προχωρήσει σε εκατοντάδες προσαγωγές και έχουν εισβάλει με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες κρότου λάμψης στην αναρχική κατάληψη “χώρος ενιαίας πολύμορφης δράσης” στην οδό Ζαϊμη και στο “στέκι μεταναστών” στην Τσαμαδού προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές (και οι δυο χώροι στα Εξάρχεια). Την ίδια στιγμή, η απειλή της βίαιης αστυνομικής εκκένωσης επικρέμμεται πάνω και από τους υπόλοιπους αυτοοργανωμένους χώρους (καταλήψεις και στέκια) μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα περί εισβολών για τη συλλήψη των “δολοφόνων”.

Οι κυβερνήτες, οι κρατικοί αξιωματούχοι, το πολιτικό προσωπικό, τα τηλεφερέφωνα και οι έμμισθοι κονδυλοφόροι επιχειρούν με τον τρόπο αυτό να καθάρουν το καθεστώς τους και να εγκληματοποιήσουν τους αναρχικούς και κάθε ακηδεμόνευτη φωνή αγώνα. Λες και υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα αυτοί που επιτέθηκαν στην τράπεζα να γνώριζαν πως μέσα υπήρχαν άνθρωποι και ωστόσο να την πυρπόλησαν (εφόσον ισχύει το επίσημο σενάριο). Μάλλον μπερδεύουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους με τους εαυτούς τους, που χωρίς κανένα ενδοιασμό παραδίδουν ολόκληρη την κοινωνία στην πιο βαθιά λεηλασία και υποδούλωση, που υποδεικνύουν στους πραιτοριανούς τους να χτυπάνε ανενδοίαστα και να πυροβολούν στο ψαχνό, που οδήγησαν 3 ανθρώπους στην αυτοκτονία την τελευταία εβδομάδα λόγω χρεών.

Η αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός δολοφόνος, ο πραγματικός αυτουργός του σημερινού τραγικού θανάτου των 3 ανθρώπων είναι ο “κύριος” Βγενόπουλος, που με τους γνωστούς εργοδοτικούς εκβιασμούς (απειλή απόλυσης) ανάγκασε τους υπαλλήλους του σε ημέρα απεργίας να εργάζονται στα υποκαταστήματα της τράπεζάς του, ακόμα και σε αυτά, όπως της Σταδίου, απ’ όπου θα περνούσε η διαδήλωση. Εκβιασμοί που είναι γνώριμοι σε όλους όσοι βιώνουν καθημερινά την τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς. Να δούμε, σήμερα, τι δικαιολογίες θα βρει να ξεφουρνίσει στους οικείους των θυμάτων και σε ολόκληρη την κοινωνία (με το γνωστό σιχαμένο μελιστάλαχτο και σοβαροφανές ύφος του) αυτός ο μεγαλοκεφαλαιούχος, που ορισμένα καθεστωτικά κέντρα τον προωθούν για επόμενο πρωθυπουργό σε κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” μετά την αναμενόμενη ολοκληρωτική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Αν μπορεί μια απεργία δίχως προηγούμενο να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορεί μια διαδήλωση δίχως προηγούμενο, σε μια κοινωνική κρίση δίχως προηγούμενο, να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορούν ανοιχτοί κοινωνικοί, ζωντανοί και δημόσιοι χώροι να θεωρηθούν δολοφόνοι…

Αν μπορεί το κράτος να απαγορεύει την κυκλοφορία και να επιτίθεται σε διαδηλωτές με το πρόσχημα να συλλάβει δολοφόνους…

Αν μπορεί ο Βγενόπουλος να κρατάει έγκλειστους εργαζόμενους μέσα σε μια τράπεζα, κατ’ εξοχήν κοινωνικό εχθρό και στόχο επίθεσης των διαδηλωτών…

…είναι γιατί η εξουσία, ο κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος, θέλει να καταστείλει στη γέννησή της μια εξέγερση που αμφισβητεί τη λύση μιας ακόμα πιο βάναυσης επίθεσης στην κοινωνία, μιας ακόμα μεγαλύτερης κοινωνικής λεηλασίας από το κεφάλαιο, μιας ακόμα πιο διψασμένης αφαίμαξής μας.

…είναι γιατί το μέλλον της εξέγερσης δε χωρά πολιτικούς και αφεντικά, αστυνομία και ΜΜΕ.

…είναι γιατί πίσω από την πολυδιαφημισμένη “μοναδική” τους λύση, υπάρχει η λύση που δε μιλάει για ρυθμούς ανάπτυξης και ανεργία, αλλά για αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και ανθρώπινες σχέσεις.

Ας κοιταχτούν λοιπόν ανάμεσά τους τα φυράματα της εξουσίας και του κεφαλαίου, οι παρατρεχάμενοι και οι λακέδες τους για το ποιοι είναι οι δολοφόνοι της ζωής, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας. Και σήμερα και πάντα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ

από την ανοιχτή συνέλευση του απογεύματος 5/5/2010

στην κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

Ενημέρωση από το "παρατύπως"

Μετά τη μεγαλειώδη πορεία που εκτυλίχθηκε στο κέντρο της Αθήνας, με χιλιάδες κόσμου να ανταποκρίνονται στο κάλεσμα ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και άλλων πρωτοβάθμιων σωματείων, διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στα αντιλαϊκά μέτρα της τρόικας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας με τη γνωστή δικαιολογία της "διατήρησης της τάξης" στο κέντρο της Αθήνας, εισέβαλαν σε κοινωνικούς χώρους της ευρύτερης περιοχής των Εξαρχείων, τρομοκρατώντας τον κόσμο.


Από την εισβολή τους στο κτίριο του Στεκιού Μεταναστών, στην οδό Τσαμαδού, τραυματίστηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, συνάδελφος δημοσιογράφος μέλος της ΕΣΠΗΤ. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε ανακοίνωση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, που καταγγέλει την εισβολή και τον τραυματισμό της συναδέλφου.

"Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την εγκληματική ενέργεια στην τράπεζα για να επιβάλει καθεστώς τρόμου στη χώρα. Στο αίμα των αθώων προσπαθούν να βρουν άλλοθι για να θέσουν εκτός νόμου τις λαϊκές διαμαρτυρίες ενάντια στα μέτρα ΔΝΤ-ΕΕ-κυβέρνησης. Το όργιο της αστυνομοκρατίας με το χημικό πόλεμο και τους μαζικούς ξυλοδαρμούς κορυφώθηκε σήμερα το απόγευμα στα Εξάρχεια. Αστυνομικοί-τραμπούκοι της Δύναμης Δ εισέβαλαν στον α όροφο του Στεκιού Μεταναστών-Κοινωνικού Κέντρου της Τσαμαδού 13. Αφού βανδάλισαν το χώρο, ξυλοκόπησαν άγρια τους παρευρισκόμενους και τραυμάτισαν σοβαρά μέλος του Δικτύου, πάνω στην οποία έσπασαν μια τζαμαρία. Την ίδια ώρα ετοιμαζόταν αστυνομική εισβολή στο αντιεξουσιαστικό στέκι της Ζαϊμη.


Η σημερινή μεγαλειώδης εργατική κινητοποίηση έδειξε ότι η κυβέρνηση του ΔΝΤ και της χούντας των αγορών έχει απωλέσει την κοινωνική νομιμοποίηση της. Πρόκειται για ένα καθεστώς που στηρίζεται πλέον μόνο στον τρόμο και τη φαιά προπαγάνδα.

Δεν μας πτοούν, θα συνεχίσουμε μέχρι τη νίκη"

Όλοι στη γενική απεργία

Η ιστορία τώρα γράφεται - Φωτιά στο πείραμα του καπιταλισμού

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Προσυγκέντρωση 11:00 Μάρνη & Πατησίων

Συνέλευση εργαζομένων/ανέργων/φοιτητών στα ΜΜΕ

Κατάληψη εκπαιδευτικών στο δελτίο της ΝΕΤ

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Αδιόριστοι εκπαιδευτικοί προσπαθώντας να συναντήσουν την υπουργό παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου η οποία ήταν καλεσμένη σε τηλεοπτικό πάνελ προωθώντας το μονόλογο του υπουργείου για το εκπαιδευτικό πολυνομοσχέδιο, συναντάνε τα ΜΑΤ, τα οποία φυλάνε τα στούντιο της ΝΕΤ και επιτίθενται στους συγκεντρωμένους εκπαιδευτικούς. Ακολουθεί κατάληψη του κεντρικού δελτίου.



Το παραπάνω βίντεο καθώς και ότι φέρει την υπογραφή μας, είναι ελεύθερο προς αναπαραγωγή για κινηματική χρήση και ΜΟΝΟ

Και μετά η αποχώρηση των εκπαιδευτικών μαζί με τους εκατοντάδες αλληλέγγυους που είχαν στο μεταξύ καταφθάσει για συμπαράσταση (από βίντεο που λάβαμε)



!

Προ-απεργιακά νέα από τα "μαγαζιά"

-Με μια κατάπτυστη ανακοίνωση πήρε θέση η διοίκηση της ΕΡΤ για τη χθεσινή κατάληψη αναφέροντας ότι « τέτοιες ενέργειες λειτουργούν σε βάρος της απρόσκοπτης ενημέρωσης των πολιτών ενώ αντίκεινται στο δημοκρατικό διάλογο αλλά και σε κάθε έννοια νομιμότητας». Αφού «απρόσκοπτη ενημέρωση» είναι να ακούς το Γιώργο Παπακωνσταντίνου να αποκαλεί «αναμόρφωση του πλαισίου της εργασιακής νομοθεσίας ως προς τις αποζημιώσεις, και το όριο απολύσεων» , την περαιτέρω ελαστικοποίηση της εργασίας, την αύξηση των ορίων απολύσεων από 2% σε 4% και τη θεσμοθέτηση του «εθελοντισμού» στην καταβολή των αποζημιώσεων στους απολυμένους, τότε ασφαλώς κινήσεις όπως η κατάληψη τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών λειτουργούν σε βάρος αυτής της «απρόσκοπτης ενημέρωσης».


Αφού «δημοκρατικός διάλογος» είναι το συνοθύλευμα κυβερνητικών στελεχών και αυλικών δημοσιογράφων σε έναν καθημερινό, ατέρμονο, συναγωνισμό για το ποιος θα προσθέσει περισσότερη σαντιγί στα σκατά των νέων μέτρων του κεφαλαίου, τότε ασφαλώς τέτοιες κινήσεις τον υπονομεύουν. Και αυτά τα αντι-μέτρα από την πλευρά του λαού είναι μόνο η αρχή, έρχεται τσουνάμι.

-Πανελλαδική απεργία αύριο η οποία αναμένεται μαζικότατη. Συμμετέχουν όλα τα σωματεία εργαζομένων στα ΜΜΕ. Η ΕΣΗΕΑ κάλεσε μεν τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ στην απεργία αλλά δε μας είπε που θα κάνει συγκέντρωση. Μάλλον όμως η συγκέντρωση θα γίνει στο κλασσικό σημείο, Μάρνη και Πατησίων.

-Αθλητικό πρόγραμμα έχει ανακοινώσει για αύριο ημέρα απεργίας ο ΣΚΑΙ με μεταδόσεις αγώνων. Φήμες που θέλουν τον Αλαφούζο σχολιαστή με σπορκάστερ τον Πορτοσάλτε ελέγχονται ως ανακριβείς. Πάντως μετά τα χθεσινά της ΕΡΤ θα τους προτείναμε να σκεφτούν λίγο παραπάνω την όποια απεργοσπαστική απόφαση.

-Στον αέρα βρίσκονται οι 110 εργαζόμενοι στον Ανεμοδουρά. Η επιχείρηση έχει σταματήσει ουσιαστικά να λειτουργεί, οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι εδώ και 6 μήνες και οι εκδότες ψάχνουν τρόπους να αποφύγουν την πληρωμή των μισθών και των αποζημιώσεων με μια ενδεχομένη πτώχευση αλλά παράλληλα να συνεχίσουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες υπό άλλο σχήμα.

-Σήμερα το πρωί ήταν κανονισμένη η συνάντηση των εργαζόμενων του περιοδικού Vita με τους εκπροσώπους της ΕΣΠΗΤ για να συζητηθεί η περαιτέρω δράση τους απέναντι στις απειλές της εργοδοσίας για 6 ακόμα απολύσεις. Η Μόλλυ Ανδριανού σε συζήτηση που είχε με το σωματείο την προηγούμενη εβδομάδα (όπου και είχε δηλώσει ότι αν δεν φύγουν 6 άτομα, το περιοδικό θα κλείσει), δέχτηκε να "παγώσει" τις απολύσεις μέχρι να πραγματοποιηθεί η σημερινή συνάντηση των εργαζόμενων. Τηρώντας, λοιπόν, την υπόσχεσή της ανακοίνωσε σήμερα 2 ακόμα απολύσεις... με την είσοδο των εργαζόμενων στον Οργανισμό, ακριβώς μετά τη συνάντηση!

-Συνολικά 5 οι απολύσεις στο Αθηνόραμα ενώ στους εργαζόμενους έχει ανακοινωθεί ότι θα φτάσουν τις 15। Η ΕΣΠΗΤ έχει ξεπεράσει σε αδράνεια ακόμη και την ΕΣΗΕΑ, ούτε καν ανακοίνωση δεν αξιώθηκαν να βγάλουν। Σύμφωνα με το παρατύπως, «οι προτάσεις για δράση υπήρχαν। αλλά κάποιος έπρεπε να τις αποφασίσει και να ανοίξει το δρόμο। Ας απαντήσει λοιπόν η ηγεσία της ΕΣΠΗΤ, όχι στο ΠΑΡΑΤΥΠΩΣ αλλά στους απολυμένους και υπό απόλυση συναδέλφους, ποια। τεράστια κωλύματα εμποδίζουν τη δράση μπροστά στην καταιγίδα απολύσεων»। Οι εργαζόμενοι μετά από συνέλευση που πραγματοποιήθηκε αποφάσισαν στάση εργασίας για σήμερα και συμμετοχή στην αυριανή απεργία.


Το κείμενο της συνέλευσης εργαζομένων.

«Το Αθηνόραμα είναι μικρό μαγαζί. Τα πάντα γίνονται με πνεύμα οικονομίας. «Οι λύσεις προκύπτουν από τη δημιουργική σκέψη»: αυτό ήταν το μότο της διοίκησης τα προηγούμενα χρόνια. Και είμασταν όντως δημιουργικοί. Με την εργασία μας το περιοδικό την περασμένη δεκαετία είχε σημαντική κερδοφορία. Η ίδια η οικονομική διευθύντρια μας είχε ανακοινώσει ότι βρισκόταν μέσα στις πιο κερδοφόρες εκδοτικές επιχειρήσεις της Ελλάδας. Η κρίση βρήκε το Αθηνόραμα χωρίς βαρίδια. Γι' αυτό θεωρούμε ότι ήρθε η ώρα και η διεύθυσνη να δείξει το ίδιο δημιουργικό πνεύμα και να βρει λύσεις που δεν οδηγούν στην ανεργία τους εργαζόμενούς της. Την περασμένη Παρασκευή ανακοινώθηκε η απόλυση της διορθώτριας-επιμελήτριας Δέσποινας Αγγελοπούλου, η οποία δουλεύει σε ένα τμήμα που μετράει πολλές υπερωρίες και ξενύχτια. Η απόλυση αυτή δείχνει το νέο πνεύμα της διεύθυνσης. Δεκαπέντε απολύσεις θα γίνουν συνολικά, αυτό ανακηνώθηκε στους ίδιους τους εκπροσώπους των σωματείων μας. Λοιπόν, εμείς πιστεύουμε ότι δεν περισσεύει κανένας συνάδελφός μας. Απεναντίας, κάθε απόλυση σημαίνει περισσότερη υπερωριακή δουλειά για τους υπόλοιπους. Και το πιο σημαντικό: κάθε απόλυση σημαίνει ένας άνθρωπος στο δρόμο σε καιρό κρίσης.»


Να μην επιτρέψουμε να συμβεί κάτι τέτοιο
Γίνετε, επιτέλους, μια φορά δημιουργικοί και για μας
Να ανακληθεί τώρα η απόλυση της Δέσποινας Αγγελοπούλου
Να μην γίνει καμία άλλη απόλυση στη Δέσμη Εκδοτική

Συνέλευση Εργαζομένων


ΥΓ. Το κείμενό μας έχει λάθη. Το ξέρουμε. Αλλά μας λείπουν οι διορθωτές."

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP